ਕੁਂਡੋਦਰੋ ਮਯੂਰਾਖ੍ਯੋ ਬਾਣੋ ਗੋਕਰ੍ਣ ਏਵ ਚ
ਕੁੰਡੋਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਯੂਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਵੀ—
ਕृਤ੍ਵੋਪਾਯਸ਼ਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਯਦੈਕੋਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਅਪਰਾਧਸ਼ਤੇष੍ਵੀਸ਼ਃ ਕੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਕ ਸੌ ਅਪਰਾਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਏਕਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਾਂਭਵੇ ਲਿਂਗੇ ਵਿਧਿਨਾਤ੍ਰ ਸਮਰ੍ਚਿਤੇ
ਇਥੇ ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਕ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ,
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯਜ੍ਞਦਾਨਤਪੋਵ੍ਰਤੈਃ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨਜ੍ਞੋ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਰਤਃ ਸਦਾ 4.2.53.
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਗੋਸ਼ਤਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ਤਦਾਨਤਃ
ਨਾ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਾਗੈਰ੍ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯੋ ਲਿਂਗਸ੍ਨਪਨੋਦਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਲਿਂਗ ਸ੍ਨਪਨਵਾਰ੍ਭਿਰ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਭਿषੇਚਨਮ੍
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਲਿਂਗਂ ਸਮਰ੍ਚਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਸਕृਤ੍
ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਲਿਂਗਂ ਯਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਦਘਾਤ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਗਣੈਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ,
ਕੁਂਡੋਦਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਲਾਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਕੁੰਡੋਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕੁਂਡੋਦਰੇਸ਼੍ਵਰਾਲ੍ਲਿਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮਸਿਰੋਧਸਿ
ਕੁੰਡੋਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ,
ਮਯੂਰੇਸ਼ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਲਿਂਗਂ ਬਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍ 4.2.53.
ਮਯੂਰੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਜੋ ਬਾਣੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ,
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਮਂਤਰ੍ਗੇਹਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਗੋਕਰਣੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਹੈ।
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਂਚਤ੍ਵ ਸਮਯੇ ਸਤਿ
ਗੋਕਰਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ,
ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਣਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯੇਤਾਤ੍ਰ ਯਯਾਖਿਲਮ੍
ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸੋਦਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਵਸੁ
ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਜ਼ਮੀਨ, ਘਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ,
ਮਰਣਾਦਪਿ ਨੋ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਭਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਰਣਂ ਮਂਗਲਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਭੂषਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਹੀ ਗਹਿਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਨਿਰ੍ਵਾਣਰਮਣੀ ਯਤ੍ਰ ਰਂਕਂ ਵਾऽਰਂਕਮੇਵ ਵਾ
ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਗਰੀਬ।
ਮृਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਜਂਤੂਨਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਮृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਂਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣਾਦਿਭਿਃ 4.2.53.
ਜਿੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਪਿ ਜਂਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ੁਚਿਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਲਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੀਵ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ,
ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ 'ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਸ਼ੀ' ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀ ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀਹ ਸੇਵਿਤਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਇਆ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਕਾਸ਼ੀਂ ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,