ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਦ੍ਵੇਤ੍ਸਿ ਕਾਸ਼ੀ ਤ੍ਯਜਨਕਾਰਣਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਕਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਲਵੇ ਨਾਲ ਅੱਜ ਹੀ ਕਾਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ?
ਵਿਧੇ ਸਰ੍ਵਵਿਧੇਯਾਨਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਦਧਾਸਿ ਯਤ੍
ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਰਿष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਪਂਥਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੋਦਰ੍ਕੋ ਭਵਤ੍ਵਲਮ੍
ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸਿਤਹਂਸਰਥਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਫੈਦ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਹਂਸਯਾਨਫਲਂ ਮੇਦ੍ਯ ਜਾਤਂ ਕਾਸ਼ੀਸਮਾਗਮੇ
ਹੰਸ-ਰਥ ਦਾ ਫਲ ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਸ਼ਿ ਧਾਤੁਰਭੂਦ੍ਯ ਮਦृਸ਼ੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਨ੍ਵਯਃ
ਤੱਤ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਪਾ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸਿਂਚਤਿ ਯਾ ਮਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਰਂਗਿਣੀ 4.2.52.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਸਿੰਚਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸਦਾ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਫਲਾਨ੍ਯਾਨਂਦਵਂਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਆਨੰਦ ਭਰੇ ਫਲ ਵੀ।
ਆਨਂਦਰੂਪਾ ਜਾਯਂਤੇ ਤੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਹਿ ਜਂਤਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਰਣੌ ਵਿਚਰੇਤਾਂਯੌ ਵਿਸ਼੍ਵਭਰ੍ਤृ ਪੁਰੀ ਭੁਵਿ
ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਭਰਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ।
ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਸਕृਤ੍
ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਕਾਸ਼ੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇਨਾਨੁਮਨ੍ਯਤੇ ਚੈषਾ ਕਾਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਭੂਃ ਯਯੈਤਦ੍ਧੂਰ੍ਜਟੇਰ੍ਧਾਮ ਧृਤਂ ਸ੍ਵ ਵਿषਯੀਕृਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕਾਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦਾ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਵਰਂ ਤृਣਾਨਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਾਤ੍ਯਾਹਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ ਘਾਹ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ—
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਚਾਯੁਃ ਪਰਾਰ੍ਧਦ੍ਵਯ ਸਂਮਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਉਮਰ, ਜੋ ਦੋ ਪਰਾਰਧਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—
ਅਹੋ ਮੇ ਧਰ੍ਮਸਂਪਤ੍ਤਿਰਹੋਮੇ ਭਾਗ੍ਯਗੌਰਵਮ੍
ਵਾਹ! ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਦੌਲਤ! ਵਾਹ! ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਦਾ ਵਡਿਆਈ!
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸ੍ਵਤਪੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਮਨੋਰਥਫਲੈਰਲਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਰੁੱਖ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਮਯਾ ਵ੍ਯਧਾਯਿ ਬਹੁਧਾ ਸृष੍ਟਿਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਵਿਤਨ੍ਵਤਾ 4.2.52.
ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੈਲਾਈ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—
ਇਤਿ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਵੇਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਭੁਜੇ
ਪਾਣੀ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ—
ਕृਤਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਨਾ ਸੋਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਸਨਾਦਿਭਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਠਣ, ਬੈਠਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ—
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਾਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਸਿ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਰਿਪੁਂਜਯਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ—
ਪਰਃਸ਼ਤਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਉਦਾਰ ਹਨ—
ਵਿਨਿष੍ਕृਤਾਰਿषਡ੍ਵਰ੍ਗਾਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਦਯਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਨਿਪੁਣਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਜਿਤਰੋषਰਯਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੌਮ੍ਯਸੌਂਦਰ੍ਯਭੂਮਯਃ
ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਪਰਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਯੇ ਰਾਜਰ੍षੇ ਤਵ ਸਦ੍ਗੁਣਾਃ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ—
ਪ੍ਰਜਾਨਿਜਕੁਟੁਂਬਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭੂਦੇਵਦੈਵਤਃ 4.2.52.
ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ—
ਧਨ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯੋਸਿ ਚ ਸਤਾਂ ਪੂਜਨੀਯੋਸਿ ਸਦ੍ਗੁਣੈਃ
ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ, ਮਾਣਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਤਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈਂ—
ਕਿਂ ਨਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਤਵ ਨृਪ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਸ੍ਪृਹਾਵਤਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਰਖਾ ਨਹੀਂ?