ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਯਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਸੁਣੋ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਰਦਾ ਸਦਾ
ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਵਿਮਲਾਦਿਤਯ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਮਲਾਦਿਤਯ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਂ ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯਕਥਾਂ ਵੈ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ 4.2.51.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਮਲਾਦਿਤਯ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਯਮੇਸ਼ਂ ਚ ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਯਮੇਨ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਨਮਨ੍ 4.2.51.
ਯਮੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮਾਦਿਤਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਨਿਮਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸੂਚਕਾਨ੍
ਇਹ ਬਾਰਹ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਗਭਸ੍ਤਿਮਾਲਿਨਿਗਤੇ ਕਾਸ਼ੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਸ਼ੀ—
ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਾਂਤਿ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਾਤਿ ਤਿਗ੍ਮਗੁਃ
ਅਜੇ ਵੀ, ਜੋਗਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਕਾਸ਼ੀ ਮਦੀਯਮਪਿਮਾਨਸਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਕਿ ਕਾਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ?
ਅਧਾਕ੍ਸ਼ਿਪਮਹਂ ਕਾਮਂ ਤ੍ਰਿਜਗਜ੍ਜਿਤ੍ਤ੍ਵਰਂਦृਸ਼ਾ
ਮੈਂ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਹਿਣੁਯਾਮਿਤਃ
ਇੱਥੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂ?
ਇਤ੍ਯਾਹੂਯ ਵਿਧਾਤਾਰਂ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋਥ ਸਹਸ੍ਰਗੁਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਹਸਰਗੁ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਯੇਤ੍ਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕੇਸ਼ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਂਦਰੇਤ੍ਰ ਰਤਿਰ੍ਮੇ ਨ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਂਦਰਕਂਦਰੇ
ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਤਨੀ ਸੁੰਦਰ ਕੰਧਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾ ਬਾਧਿष੍ਟ ਤਥਾ ਮਾਂ ਸ ਤਾਪੋ ਹਾਲਾਹਲੋਦ੍ਭਵਃ 4.2.52.
ਹਾਲਾਹਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜ੍ਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥੋਪਿ ਵਰ੍षਨ੍ਪੀਯੂषਸੀਕਰੈਃ
ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਧੇ ਵਿਧੇਹਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਮਾਰ੍ਯ ਧੁਰ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੀਕਲੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਦ੍ਵੇਤ੍ਸਿ ਕਾਸ਼ੀ ਤ੍ਯਜਨਕਾਰਣਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਕਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਲਵੇ ਨਾਲ ਅੱਜ ਹੀ ਕਾਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ?
ਵਿਧੇ ਸਰ੍ਵਵਿਧੇਯਾਨਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਦਧਾਸਿ ਯਤ੍
ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਰਿष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਪਂਥਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੋਦਰ੍ਕੋ ਭਵਤ੍ਵਲਮ੍
ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸਿਤਹਂਸਰਥਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਫੈਦ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਹਂਸਯਾਨਫਲਂ ਮੇਦ੍ਯ ਜਾਤਂ ਕਾਸ਼ੀਸਮਾਗਮੇ
ਹੰਸ-ਰਥ ਦਾ ਫਲ ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਸ਼ਿ ਧਾਤੁਰਭੂਦ੍ਯ ਮਦृਸ਼ੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਨ੍ਵਯਃ
ਤੱਤ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਪਾ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸਿਂਚਤਿ ਯਾ ਮਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਰਂਗਿਣੀ 4.2.52.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਸਿੰਚਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸਦਾ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਫਲਾਨ੍ਯਾਨਂਦਵਂਤ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਆਨੰਦ ਭਰੇ ਫਲ ਵੀ।
ਆਨਂਦਰੂਪਾ ਜਾਯਂਤੇ ਤੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਹਿ ਜਂਤਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।