ਕੁष੍ਠਰੋਗਮਵਾਪ੍ਯੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਰਾਨ੍ਗृਹਂ ਵਸੁ
ਉਹ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਘਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਰਵੀਰੈਰ੍ਜਪਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗਂਧਕੈਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਕਰਵੀਰ, ਜਪਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਨੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਪਾਟਲਾਚਂਪਕੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਟਲਾ ਤੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਦੇਵਮੋਹਨਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਬਹ੍ਵਾਮੋਦਤਤਾਂਬਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੂਪ, ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਨਾਲ,
ਅਰ੍ਘਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੌਰੇਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਜਪੈਰਪਿ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ,
ਉਵਾਚ ਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਮਲਾਮਲਚੇष੍ਟਿਤ 4.2.51.
ਉਸ ਨੇ ਵਿਮਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।'
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਮਲਸ਼੍ਚੇਤ੍ਥਮਾਲਾਪਂ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਃ ।। ਪ੍ਰਣਤੋ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਸਂਪ੍ਰਹष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਮਲ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਥਰਥਰਾ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਂਚਕ੍ਰ ਏਕਚਕ੍ਰਰਥਂ ਰਵਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—
ਅਨ੍ਯੇਪਿ ਰੋਗਾ ਮਾ ਸਂਤੁ ਮਾਸ੍ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ 'ਚ ਕਦੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾ ਆਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਯਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਸੁਣੋ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰਾਹਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਰਦਾ ਸਦਾ
ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਵਿਮਲਾਦਿਤਯ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਮਲਾਦਿਤਯ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਂ ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯਕਥਾਂ ਵੈ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ 4.2.51.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਮਲਾਦਿਤਯ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਯਮੇਸ਼ਂ ਚ ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਯਮੇਨ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਨਮਨ੍ 4.2.51.
ਯਮੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮਾਦਿਤਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਨਿਮਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸੂਚਕਾਨ੍
ਇਹ ਬਾਰਹ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਗਭਸ੍ਤਿਮਾਲਿਨਿਗਤੇ ਕਾਸ਼ੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਸ਼ੀ—
ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਾਂਤਿ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਾਤਿ ਤਿਗ੍ਮਗੁਃ
ਅਜੇ ਵੀ, ਜੋਗਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਕਾਸ਼ੀ ਮਦੀਯਮਪਿਮਾਨਸਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਕਿ ਕਾਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ?
ਅਧਾਕ੍ਸ਼ਿਪਮਹਂ ਕਾਮਂ ਤ੍ਰਿਜਗਜ੍ਜਿਤ੍ਤ੍ਵਰਂਦृਸ਼ਾ
ਮੈਂ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਹਿਣੁਯਾਮਿਤਃ
ਇੱਥੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂ?
ਇਤ੍ਯਾਹੂਯ ਵਿਧਾਤਾਰਂ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋਥ ਸਹਸ੍ਰਗੁਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਹਸਰਗੁ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਯੇਤ੍ਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕੇਸ਼ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਂਦਰੇਤ੍ਰ ਰਤਿਰ੍ਮੇ ਨ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਂਦਰਕਂਦਰੇ
ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਤਨੀ ਸੁੰਦਰ ਕੰਧਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾ ਬਾਧਿष੍ਟ ਤਥਾ ਮਾਂ ਸ ਤਾਪੋ ਹਾਲਾਹਲੋਦ੍ਭਵਃ 4.2.52.
ਹਾਲਾਹਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜ੍ਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥੋਪਿ ਵਰ੍षਨ੍ਪੀਯੂषਸੀਕਰੈਃ
ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਧੇ ਵਿਧੇਹਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਮਾਰ੍ਯ ਧੁਰ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੀਕਲੇ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ।