ਸ ਚਕਾਰ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤੋ ਧੂਮੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਧੂੰਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਉਤ੍ਤਂਕਾਯ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਆ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਡਲ ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਰਾਧਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਪਾਧ੍ਯਾਯਨਿਦੇਸ਼ਤਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਸੀ—
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਪਾਪਰਃ
ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਸੋ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਨਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਲਯਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ 7.3.2.
ਉਹ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤਾ ਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਿਥਿਲੋ ਗੁਰੁਕृਤ੍ਯੇषੁ ਸ ਯਦਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ,
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਹृष੍ਟਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ਚਿੱਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਫੌਰਨ ਉਹ ਕੁੰਡਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾ ਲਏ।
ਯਥਾ ਮੇ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧੇਨ੍ਵਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਪੂਰਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਖੋਹ ਗਾਂ ਲਈ ਭਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂਰਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਇਹ ਖੋਹ ਭਰ ਦੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਰਣੇ
ਉਹ ਖੋਹ ਭਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚਿਰਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਮृषਿਮਿਦਮਾਹ ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛੇਦਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਕृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ ਅਸ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯੋ ਨਗਾਨਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਨੇਤੁਂ ਮਹਾਨਗ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਬੁਦ ਇਤਿ ਖ੍ਪਾਤੋ ਵਯਸ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਰਬੁਦ ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ।
ਸ ਵਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨੇष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਇਹਥੇ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਨਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਸਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭੂਧਰਃ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੈਨਾਕਸ੍ਤਨਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਾਗਰੇ ਭਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਧੁਨਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨਾਕ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ?
ਇਤਃ ਸ਼ਾਪਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਮਿਤੋ ਦੁਃਖਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਜਮ੍ 7.3.3.
ਇਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਥੇ ਪੁੱਤ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਂਦਿਵਰ੍ਧਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਵਰੋ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਰਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਗੱਡਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਰ ਦੇ।
ਪਾਲਾਸ਼ੈਃ ਖਾਦਿਰੈਰਾਢ੍ਯੋ ਧਵੈਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸਨੂੰ ਪਲਾਸ਼, ਖੇੜ, ਧਾਵਾ ਤੇ ਸਾਲਮਲ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਸੁਨਿष੍ਠੁਰੈਰ੍ਨृਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਭਿਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ ਨਾਰ੍ਹੋऽਹਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੱਖੇ ਲੋਕਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਥੋਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨਂਦਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੰਦੀਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਦਾ ਵਾਸੋ ਮਮ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਵਾਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਹਮੇਵਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।