ਅਥ ਤਾਂ ਵਿਨਤਾਮਾਹ ਕਦ੍ਰੂਃ ਕੁਟਿਲਮਾਨਸਾ
ਫਿਰ ਕਦਰੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਕਰੀ ਸੀ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਾ ਭਵੇਦ੍ਦਾਸੀ ਪਰਾਜੀਯੇਤ ਯਾ ਯਯਾ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਣੀਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿਣ੍ਯਪਿ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਣ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਪੰਛੀ।
ਕਦਾਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਚ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤੇ ਗਮਾਵਧਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਦੋਂ ਜਾਣਾ ਹੈ?' ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਲਈ।
ਵਿਨਤਾਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਕਦ੍ਰੂਰਾਹੂਯ ਚਾਂਗਜਾਨ੍
ਜਦ ਵਿਨਤਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤੁਰਂਗਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨੀਰਧੇਃ
ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜਾ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਰੂਪਸ੍ਯ ਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਕਾਰਨ ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਲਧਿਮਧ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਕੁਂਤਲਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਛ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮਾਤੁਃ ਕਾਦ੍ਰਵੇਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮृष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਰਿਤਿ ।। 4.1.50.
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਅੱਜ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਖਾਣਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਮृष੍ਟਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤਦ੍ਦੂਰਂ ਵਿषਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਕਟੁ
ਉਹ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਖਾਣਾ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹੇ; ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੜਵਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਨ ਯਾਮੋ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਤ੍ਵਿਹ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਜੋ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਕਰ੍ਣਾਃ ਕੂਰਹृਦਯਾਃ ਪਿਤਰੌ ਵ੍ਰੀਡਯਂਤਿ ਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਬੇਹਰੇ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਦਿਲ ਹੋ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗਿਰਂ ਨਿਰਾਕृਤ੍ਯ ਯੇ ਤਿष੍ਠੇਯੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਨਕਾਰ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡੀ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਯਾਮ ਇਤਿ ਸੋਰਗੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂ।'
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਭਵਤ ਯੂਯਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਲਂਘਨਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਟੋਣ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਰਕਸ਼ਯ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ।
ਇਤਿ ਸ਼ਾਪਾਨਲਾਦ੍ਭੀਤੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤੇ ਪੁਚ੍ਛਮੌਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਧਿਯਃ
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਪੂਛ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਨਲ ਧੂਮੌਘੈਃ ਫੂਤ੍ਕਾਰਭਰਨਿਃਸृਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੂੰਕਾਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਧੂੰਏ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਾਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ—
ਵਿਨਤਾਪृष੍ਠਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਾਤ੍ਤਤਃ 4.1.50.
ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਦਰੂ ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਤਿਗ੍ਮਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤਮਾਨਸਾ
ਤੇਜ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ।
ਉष੍ਣਗੋਰੁष੍ਣਗੋਭਿਰ੍ਮੇ ਤਾਪ੍ਯਤੇ ਨਿਤਰਾਂ ਤਨੁਃ
ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਤਂਗੀ ਤ੍ਵਂ ਪਤਂਗੋਸੌ ਸਹਸ੍ਰਗੁਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਛੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਹਸਰਗੁ ਵੀ ਪੰਛੀ ਹੈ।
ਵਿਯਤ੍ਸਰਸਿ ਹਂਸੋਯਂ ਭਵਤੀ ਹਂਸਗਾਮਿਨੀ
ਅਕਾਸ਼-ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹੰਸ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੰਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਖਗੀਮੁਦ੍ਗੀਯਮਾਨਾਂ ਖੇ ਪੁਨਰੂਚੇ ਬਿਲੇਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਪਈ।
ਵਿਨਤੇ ਵਿਨਤਾਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨਾਵਸਿ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣੀ
ਵਿਨਤਾ, ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦੀ?
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮਹਂ ਭੂਯਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦੋਦਕਪਾਯਿਨੀ
ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧੋਵਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪੀਂਦੀ ਰਹਾਂ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਗਤਵਤੀ ਪਕ੍ਸ਼ਪੁਟੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਬਿਡੋਰਗੀ
ਸੱਪ-ਪੰਛੀ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਖਖੋਲ੍ਕੇਤਿ ਯਦੁਕ੍ਤਾ ਗੀਃ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਤਚੇਤਸਾ
ਕਦਰੂ ਨੇ 'ਖਖੋਲਕਾ' ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਨਾਗਤਿਗ੍ਮਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਖੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵਿਵਸ੍ਵਤਿ 4.1.50.
ਜਦ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।