ਕਲਸ਼ੋਦ੍ਭਵ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨਾਃ
ਕਲਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਖਖੋਲ੍ਕੋ ਨਾਮ ਭਗਵਾਨਾਦਿਤ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਖਖੋਲਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਖਖੋਲ੍ਕ ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਉਸ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਖਖੋਲਕਾ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਹੁਣ ਸੁਣ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਮਾਰੀਚੇਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਮਾਰੀਚੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ।
ਅਖਂਡਿਤਾ ਗਤਿਸ੍ਤੇਸ੍ਤਿ ਯਤੋ ਗਗਨਮਂਡਲੇ
ਅਕੰਡਤ ਚਲਣ, ਆਕਾਸ਼ ਮੰਡਲ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋਸਾਵੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਵਾਜੀ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਵਿਤੂਰਥੇ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ, ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਣਂ ਚ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੋ ਰੋਚਤੇਨਘੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਪਣ ਲਾ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤ੍ਵਜ੍ਜਯੇ ਕਾ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਜ੍ਜਯੇ ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ?
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਣੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਿਥਃ ਸ੍ਨੇਹਮਭੀਪ੍ਸਤਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਣ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਦ੍ਰੂਰੁਵਾਚ ਖੇਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋਯਂ ਪਣੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦੁਚ੍ਯਤੇ ।। 4.1.50.
ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਖੇਡ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ, ਪਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਂ ਵਿਨਤਾਮਾਹ ਕਦ੍ਰੂਃ ਕੁਟਿਲਮਾਨਸਾ
ਫਿਰ ਕਦਰੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਕਰੀ ਸੀ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਾ ਭਵੇਦ੍ਦਾਸੀ ਪਰਾਜੀਯੇਤ ਯਾ ਯਯਾ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਣੀਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿਣ੍ਯਪਿ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਣ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਪੰਛੀ।
ਕਦਾਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਚ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤੇ ਗਮਾਵਧਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਦੋਂ ਜਾਣਾ ਹੈ?' ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਲਈ।
ਵਿਨਤਾਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਕਦ੍ਰੂਰਾਹੂਯ ਚਾਂਗਜਾਨ੍
ਜਦ ਵਿਨਤਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤੁਰਂਗਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨੀਰਧੇਃ
ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜਾ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਰੂਪਸ੍ਯ ਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਕਾਰਨ ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਲਧਿਮਧ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਕੁਂਤਲਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਛ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮਾਤੁਃ ਕਾਦ੍ਰਵੇਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ—
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮृष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਰਿਤਿ ।। 4.1.50.
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਅੱਜ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਖਾਣਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਮृष੍ਟਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤਦ੍ਦੂਰਂ ਵਿषਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਕਟੁ
ਉਹ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਖਾਣਾ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹੇ; ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੜਵਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਨ ਯਾਮੋ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਤ੍ਵਿਹ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਜੋ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਕਰ੍ਣਾਃ ਕੂਰਹृਦਯਾਃ ਪਿਤਰੌ ਵ੍ਰੀਡਯਂਤਿ ਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਬੇਹਰੇ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਦਿਲ ਹੋ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗਿਰਂ ਨਿਰਾਕृਤ੍ਯ ਯੇ ਤਿष੍ਠੇਯੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਨਕਾਰ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡੀ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਯਾਮ ਇਤਿ ਸੋਰਗੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂ।'
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਭਵਤ ਯੂਯਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਲਂਘਨਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਟੋਣ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਰਕਸ਼ਯ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ।
ਇਤਿ ਸ਼ਾਪਾਨਲਾਦ੍ਭੀਤੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤੇ ਪੁਚ੍ਛਮੌਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਧਿਯਃ
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਪੂਛ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਨਲ ਧੂਮੌਘੈਃ ਫੂਤ੍ਕਾਰਭਰਨਿਃਸृਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੂੰਕਾਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਧੂੰਏ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਾਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ—
ਵਿਨਤਾਪृष੍ਠਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਾਤ੍ਤਤਃ 4.1.50.
ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਦਰੂ ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।