ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਗਭਸ੍ਤੀਸ਼੍ਵਰ ਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਭਸਤਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਤੇਨ ਗੁਣਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ, ਜੋ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸਨ, ਹੇ ਮুনি,
ਸ੍ਵਰੂਪਤਸ੍ਤੁ ਤਪਨਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਤਾਪਨਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਮਯੂਖੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਵਿਤੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਕ੍ਸ਼ਮੈਃ 4.1.49.
ਉਥੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ,
ਵੈਮਾਨਿਕੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਤਤ੍ਯਜੇ ਚ ਗਤਾਗਤਮ੍
ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ 'ਚ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯੂਖਾ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧੋਪਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਹੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਤਸ੍ਯਵੈ ਮਹਸਾਂ ਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਪੋਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਪੋਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ,
ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਵੇਦੇषੁ ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਗਦਾਤ੍ਮੈष ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ; ਇਹ ਭਾਸਕਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ।
ਤਮੋਂਧਕੂਪਪਤਿਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਨੇष ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਗ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤੇऽਤ੍ਰੋਦਿਮੋ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤਂ ਯਾਤ੍ਯਸ੍ਤਮਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਜਦ ਉਹ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ; ਜਦ ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪ,
ਮਯੂਖਮਾਲਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯਾਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ,
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਃ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹृਤ੍ 4.1.49.
ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨਮਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧੇਂਦ੍ਰਿਯਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਸਮਾਧਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਾष੍ਠੀਭੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪਾਣਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਤਤ ਉਨ੍ਮੀਲਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਲੋਚਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਲੋਚਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲੀਆਂ।
ਪਰਿਵ੍ਯਪੇਤਸਂਤਾਪਸ੍ਤਪਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਵਿਭੋਃ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਅਤੇ ਜਲਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੇਤ੍ਰਾਤਿਥੀਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਰਤਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਤਨਾਥ ਭਵਭੀਤਿਹਾਰਕ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋਸ੍ਮਿ ਨਤਵਾਂਛਿਤਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਚਂਦ੍ਰਚੂਡਮृਡ ਧੂਰ੍ਜਟੇ ਹਰ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤਤਂਤੁਸ਼ਾਤਨ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਹਰਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਸਮੀਹਿਤਾਰ੍ਥ ਦਹੇ(?)ਦ੍ਵ੍ਯੇਕਲੋਚਨ ਵਿਰੂਪਲੋਚਨ
ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਅੱਖ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਾਮਦੇਵਸ਼ਿਤਿਕਂਠਸ਼ੂਲਭृਚ੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਫਣੀਂਦ੍ਰਭੂषਣ
ਵਾਮਦੇਵ, ਕਾਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੂਦਨੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਰਾਣਕृਤ੍ਤ੍ਰਿਨਯਨਤ੍ਰਯੀਮਯ 4.1.49.
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਰਹਿਤਸ਼ਰ੍ਵਸਰ੍ਵਗਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸੁਖਦਾਪਵਰ੍ਗਦ
ਰਾਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਰਵ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕਰੋਗ੍ਰਗਿਰਿਜਾਪਤੇ ਪਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਵਿਧਿਵਿष੍ਣੁ ਸਂਸ੍ਤੁਤ
ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਣੁ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਪਰਰੂਪ ਵਰ੍ਜਿਤਬ੍ਰਹ੍ਮਜਿਹ੍ਮਰਹਿਤਾਮृਤਪ੍ਰਦ
ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਟੇੜੇਪਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਪਰੀਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਤਂਡੋ ਮृਡਂ ਦੇਵਂ ਮृਡਾਨਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਤੰਡ ਨੇ ਮ੍ਰਿਡਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਰਵਿਰੁਵਾਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਂਬੁਜਰੇਣੁਗੌਰੀਂ ਭਾਲਸ੍ਥਲੀਂ ਵਹਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਿਪ੍ਰਵੀਣਃ
ਰਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗੌਰੀ,
ਸ਼੍ਰੀਮਂਗਲੇ ਸਕਲਮਂਗਲਜਨ੍ਮਭੂਮੇ ਸ਼੍ਰੀਮਂਗਲੇ ਸਕਲਕਲ੍ਮषਤੂਲਵਹ੍ਨੇ
ਹੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ,