ਅਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੇ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇਨ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਇਕ ਵਰਤਾਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਯੋ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਅਤੋ ਧਰ੍ਮਾਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਵਰਤਾਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯੇ ਮਾਮਤ੍ਰ ਭਜਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇਗਾ।
ਭਵਤੀਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ 4.1.49.
ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਵੇਖਣਗੇ।
ਯੇਰ੍ਚਯਿष੍ਯਂਤਿ ਭਾਵੇਨ ਪੁਰੁषਾ ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਿ ਵਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਜਂ ਭਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਦੋषਸਂਭਵਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤਿੱਖ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਰਾਧਿਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਉਸ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵ।ਚ ਦ੍ਰੌਪਦਾਦਿਤ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ -
ਸਕੰਦੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪਂਚਨਦੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ,
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਗਭਸ੍ਤੀਸ਼੍ਵਰ ਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਭਸਤਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਤੇਨ ਗੁਣਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ, ਜੋ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸਨ, ਹੇ ਮুনি,
ਸ੍ਵਰੂਪਤਸ੍ਤੁ ਤਪਨਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਤਾਪਨਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਮਯੂਖੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਵਿਤੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਕ੍ਸ਼ਮੈਃ 4.1.49.
ਉਥੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ,
ਵੈਮਾਨਿਕੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਤਤ੍ਯਜੇ ਚ ਗਤਾਗਤਮ੍
ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ 'ਚ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯੂਖਾ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧੋਪਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਹੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਤਸ੍ਯਵੈ ਮਹਸਾਂ ਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਪੋਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਪੋਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ,
ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਵੇਦੇषੁ ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਗਦਾਤ੍ਮੈष ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ; ਇਹ ਭਾਸਕਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ।
ਤਮੋਂਧਕੂਪਪਤਿਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਨੇष ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਗ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤੇऽਤ੍ਰੋਦਿਮੋ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤਂ ਯਾਤ੍ਯਸ੍ਤਮਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਜਦ ਉਹ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ; ਜਦ ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪ,
ਮਯੂਖਮਾਲਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯਾਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ,
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਃ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹृਤ੍ 4.1.49.
ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨਮਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧੇਂਦ੍ਰਿਯਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਨਸਮਾਧਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਾष੍ਠੀਭੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪਾਣਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਤਤ ਉਨ੍ਮੀਲਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਲੋਚਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਲੋਚਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲੀਆਂ।
ਪਰਿਵ੍ਯਪੇਤਸਂਤਾਪਸ੍ਤਪਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਵਿਭੋਃ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਅਤੇ ਜਲਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੇਤ੍ਰਾਤਿਥੀਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਰਤਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਤਨਾਥ ਭਵਭੀਤਿਹਾਰਕ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋਸ੍ਮਿ ਨਤਵਾਂਛਿਤਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।