ਪ੍ਰਤਪਂਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਮ੍
ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਂਚਾਲ੍ਯਪਿ ਚ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਪਤਿਵ੍ਯਸਨਤਾਪਿਤਾ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਈ ਰਹੀ।
ਆਰਾਧਿਤੋਥ ਸਵਿਤਾ ਤਯਾ ਦ੍ਰੁਪਦਕਨ੍ਯਯਾ 4.1.49.
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਭਾਸਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਰਾਧਯਂਤੀਂ ਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨਸਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਲ੍ਯੈਤਯਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਾਵਂਤੋऽਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨੋ ਜਨਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ, ਇਹ ਸਥਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਰਿਕ੍ਤੈषਾ ਪੂਰ੍ਣਭਕ੍ਤਾ ਭਵਿਪ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਖਾ ਲਵੇਂਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪਾਤੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਰਸ੍ਤਯਾ ਲਬ੍ਧਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮਾਦਿਤ੍ਯਤੋ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰਤਾਨ ਲਿਆ।
ਆਰਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਬਾਧਾ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੇ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇਨ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਇਕ ਵਰਤਾਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਯੋ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਅਤੋ ਧਰ੍ਮਾਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਵਰਤਾਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯੇ ਮਾਮਤ੍ਰ ਭਜਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇਗਾ।
ਭਵਤੀਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ 4.1.49.
ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਵੇਖਣਗੇ।
ਯੇਰ੍ਚਯਿष੍ਯਂਤਿ ਭਾਵੇਨ ਪੁਰੁषਾ ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਿ ਵਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਜਂ ਭਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਦੋषਸਂਭਵਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤਿੱਖ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਰਾਧਿਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਉਸ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵ।ਚ ਦ੍ਰੌਪਦਾਦਿਤ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ -
ਸਕੰਦੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪਂਚਨਦੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ,
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਗਭਸ੍ਤੀਸ਼੍ਵਰ ਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਭਸਤਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਤੇਨ ਗੁਣਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ, ਜੋ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸਨ, ਹੇ ਮুনি,
ਸ੍ਵਰੂਪਤਸ੍ਤੁ ਤਪਨਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਤਾਪਨਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਮਯੂਖੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਵਿਤੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਕ੍ਸ਼ਮੈਃ 4.1.49.
ਉਥੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ,
ਵੈਮਾਨਿਕੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਤਤ੍ਯਜੇ ਚ ਗਤਾਗਤਮ੍
ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ 'ਚ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯੂਖਾ ਏਵ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧੋਪਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਹੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਤਸ੍ਯਵੈ ਮਹਸਾਂ ਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਪੋਰਾਸ਼ੇਸ੍ਤਪੋਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ,
ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਵੇਦੇषੁ ਪਰਿਪਠ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਗਦਾਤ੍ਮੈष ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ; ਇਹ ਭਾਸਕਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ।
ਤਮੋਂਧਕੂਪਪਤਿਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਨੇष ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਗ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।