ਸਾਂਬੋਪਿ ਯਾਮਿ ਨੋਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਤ੍ਥਮਚਿਂਤਯਤ੍
ਸਾਂਬਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ?', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨ ਯਾਮਿ ਚ ਕਥਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦਸ੍ਯਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ?'
ਪ੍ਰਣਮਤ੍ਸੁਕੁਮਾਰੇषੁ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋਯਂ ਮਯੈਕਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਸੁੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਅਤ੍ਯਾਹਿਤਂ ਤਦਸ੍ਤੀਹ ਤਦਾਗੋਦ੍ਵਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਵਧੀਕ ਕੰਮ ਇੱਥੇ, ਦੋ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀਆਂ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾਂਬੋऽਵਿਸ਼ਦਂਤਃਪੁਰਂਪਿਤੁਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕੁਝ ਪਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਸ ਚਕਾਰ ਸਸ਼ਂਕਿਤਃ 4.1.48.
ਦੂਰੋਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮੋਥ ਕृष੍ਣੋਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਂਬਂ ਚ ਨਾਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਕੀਸੂਨੌ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਪਿ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉੱਠਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੀਯੇ ਤਂ ਹਸ੍ਤੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਮਹਿੰਗੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਖਲਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤੀਨਾਂ ਪੁਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਡਿਗ ਪੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਤੀਸੁਤਮ੍
ਵੇਖ, ਵੇਖੋ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਸਾਂਬਮਾਹੂਯ ਸਹਸੈਵਾਸ਼ਪਤ੍ਸੁਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ, ਅਚਾਨਕ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗੋਪਾਲ੍ਯਃ ਸ੍ਖਲਿਤਾ ਇਮਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੋਪੀਆਂ ਡਿਗ ਪਈਆਂ ਹਨ।
ਵੇਪਮਾਨੋ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਭਯਾਤ੍ਸਾਂਬੋਪਿ ਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਸਾਂਬ, ਵੱਡੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣੋਪ੍ਯਨੇਨ ਸਂਜਾਨਨ੍ਸਾਂਬਂ ਸ੍ਵਸੁਤਮੌਰਸਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਧ੍ਨਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ 4.1.48.
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਧਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਗਾ ਚ ਸਾ ਤੇषਾਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਰਗਟ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਹਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਨਂਦਵਨੇ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਵਸ਼ਾਪ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਉਥੇ ਆਨੰਦਵਨ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਕਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਚੇष੍ਟਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਂਬੋ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਾਲਿਨਮ੍
ਸਾਂਬ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸਾਂਬਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਹਰੋ ਰਵਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਂਬ-ਆਦਿਤਯ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਂਬਕੁਂਡੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਵਿਵਾਰੇऽਰੁਣੋਦਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਬ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵੈਧਵ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਾਂਬਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੇਵਨਾਤ੍
—ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਸਾਂਬ-ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਮਾਘੇ ਮਾਸਿ ਰਵੇਰ੍ਦਿਨੇ 4.1.48.
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਸਪਤਮੀ ਤੇ, ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਮਹਾਰੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰੁਣੋਦਯੇ
—ਉਥੇ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਰੋਗ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਾਹੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਥੇ ਸਵੇਰੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਮਧੌਮਾਸਿ ਰਵੇਰ੍ਵਾਰੇ ਯਾਤ੍ਰਾ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੀ ਭਵੇਤ੍
ਮਧੁ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਇੱਥੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਂਬਾਦਿਤ੍ਯਂ ਨਰੋ ਜਾਤੁ ਨ ਸ਼ੋਕੈਰਭਿਭੂਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਬ-ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।