ਸਾਸ਼ੀਤਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਕੁਮਾਰਾ ਅਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹਦੇ ਅੱਸੀ ਲੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦੇ ਸਨ,
ਅਤੀਵਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਅਤੀਵ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਤਾਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਨਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਪਸਾਂਨਿਧਿਃ । ਉਰਸ੍ਥਲਸ੍ਥ ਤੁਲਸੀ ਮਾਲਯਾ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਨਸਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਾਂਗੂਂ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ,
ਗੋਪੀਚਂਦਨਨਿਰ੍ਯਾਸ ਲਸਦਂਗਵਿਲੇਪਨਃ
ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਪੀਚੰਦਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੇਪ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਆਜਗਾਮਾਂਬਰਚਰੋ ਨਾਰਦੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪੁਰੀਮ੍
ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਦਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਰਕਂਧਰਾਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਂਬਃ ਸ੍ਵਰੂਪਸੌਂਦਰ੍ਯ ਗਰ੍ਵਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੋਹਿਤਃ 4.1.48.
ਸਾਂਬਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਨ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਂਬਸ੍ਯ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਂਬਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਲਈ।
ਕृष੍ਣੋਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛਂਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਤ ਏਕਾਂਤਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰਾऽਸ੍ਤਿ ਯਸ਼ੋਦਾਨਂਦਵਰ੍ਧਨ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੂਨਾਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਨਾਂ ਸਾਂਬੋऽਤੀਵ ਸੁਰੂਪਵਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਬਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਨ ਮੁਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਨਮ੍
ਮਾਸੂਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਨਦਾਨ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਵਿਦਿਤਂ ਨੋ ਤੇ ਵਲ੍ਲਵੀਨਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਣ।
ਵਾਮਭ੍ਰੁਵਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ਚ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ,
ਤਾਵਦ੍ਧੈਰ੍ਯਂਚਲਾਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਤਾਵਚ੍ਚੇਤੋਵਿਵੇਕਿਤਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਧੀਰਜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਵੇਚਯਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਰੋਧਨਦੀਰਯਮ੍ 4.1.48.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸਾਂਬਸ੍ਯ ਵੈਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕृष੍ਣੋਨਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਾਂਬਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਜਾਂ ਗਲਤੀ ਵੇਖੀ।
ਕਿਯਤ੍ਯਪਿ ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਯਯੌ ਮੁਨਿਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਬਹਿਃ ਕ੍ਰੀਡਂਤਮਾਹੂਯ ਸਾਂਬਮਿਤ੍ਯਾਹ ਨਾਰਦਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬਾਹਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ।
ਸਾਂਬੋਪਿ ਯਾਮਿ ਨੋਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਤ੍ਥਮਚਿਂਤਯਤ੍
ਸਾਂਬਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ?', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨ ਯਾਮਿ ਚ ਕਥਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦਸ੍ਯਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ?'
ਪ੍ਰਣਮਤ੍ਸੁਕੁਮਾਰੇषੁ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋਯਂ ਮਯੈਕਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਸੁੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਅਤ੍ਯਾਹਿਤਂ ਤਦਸ੍ਤੀਹ ਤਦਾਗੋਦ੍ਵਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਵਧੀਕ ਕੰਮ ਇੱਥੇ, ਦੋ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀਆਂ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾਂਬੋऽਵਿਸ਼ਦਂਤਃਪੁਰਂਪਿਤੁਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕੁਝ ਪਲ, ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਂ ਸ ਚਕਾਰ ਸਸ਼ਂਕਿਤਃ 4.1.48.
ਦੂਰੋਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮੋਥ ਕृष੍ਣੋਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਂਬਂ ਚ ਨਾਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਕੀਸੂਨੌ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਪਿ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉੱਠਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੀਯੇ ਤਂ ਹਸ੍ਤੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਮਹਿੰਗੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।