ਦੇਹਿ ਮੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦੇਵਿ ਸੌਦਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਦੇ, ਸੌਦਾਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਮਾਨੀਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਭੂਪਮਭਿਜ੍ਞਾਨਮਯਾਚਤ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਚਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਗੀ।
ਗਤ੍ਵੈਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀਂ।
ਤਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਗृਹ੍ਣ ਮੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਦਿਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਲੈ।'
ਏਤੇ ਚ ਵਾਂਛਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਦ੍ਵਿਜ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥7.3.2.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਕਸ਼ਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਚੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਭੂਪ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੀਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਆਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਵਦ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਦਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਮਮ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਮਿਲ ਗਏ।
ਏਤਾਵਾਨ੍ਮਮ ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਹੈ।
ਤਦਾ ਦੋषਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਧਾਮ ਚਾਪਨ੍ਨੋ ਗਚ੍ਛ ਵਿਪ੍ਰ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਗਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚਾਤਿਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਬਿਲ੍ਵਫਲਾਨਿ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕੁੰਡਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਕਸ਼ਕ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥੋਤ੍ਤਂਕਃ ਫਲਾਹਾਰੀ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਧਰਾਤਲੇ
ਫਿਰ ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਫਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਮੀਪਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ 7.3.2.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਤਂਕੋऽਪਿ ਬਿਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਮਸਾਵृਤਮ੍
ਉਤਤੰਕ ਵੀ ਉਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਗੁਰੁਕਾਰ੍ਯਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ—
ਤਤੋ ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਪੱਟਾ ਤੁਰੰਤ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਜਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਵੇਤਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸਫੈਦ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤੋ ਧੂਮੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਧੂੰਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਉਤ੍ਤਂਕਾਯ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਆ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਡਲ ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਰਾਧਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਪਾਧ੍ਯਾਯਨਿਦੇਸ਼ਤਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਸੀ—
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਪਾਪਰਃ
ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਸੋ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਨਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਲਯਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ 7.3.2.
ਉਹ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤਾ ਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਿਥਿਲੋ ਗੁਰੁਕृਤ੍ਯੇषੁ ਸ ਯਦਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ,
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਹृष੍ਟਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ਚਿੱਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਫੌਰਨ ਉਹ ਕੁੰਡਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾ ਲਏ।