ਯੇਨ ਲਬ੍ਧਾ ਪੁਰੀ ਕਾਸ਼ੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ,
ਕੁਪਿਤੋਪਿ ਹਿ ਮੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇਜੋਹਾਨਿਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰੁਦਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜੋਤ ਹੀ ਘਟਾਏਗਾ।
ਇਤਰਾਣੀਹ ਤੇਜਾਂਸਿ ਭਾਸਂਤੇ ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਤਾਕਤਾਂ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ,
ਇਤਿ ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਭਾਵਜ੍ਞੋ ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕਾਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ—
ਲੋਲਾਰ੍ਕ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸਾਂਬਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਲੋਲਾਰਕ, ਉੱਤਰਾਰਕ ਅਤੇ ਸਾਂਬਾਦਿਤ੍ਯ —
ਖਖੋਲ੍ਕਸ਼੍ਚਾਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਕੇਸ਼ਵਸਂਜ੍ਞਕੌ
ਖਖੋਲਕ, ਆਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੱਧ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਦੋ —
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਃ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਾਂ ਘਟੋਦ੍ਭਵ
ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੜਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਦਵਾਦਸ਼ ਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਵੀ —
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਮਨੋਲੋਲਂ ਯਦਾਸੀਤ੍ਕਾਸ਼ਿਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ —
ਲੋਲਾਰ੍ਕਸ੍ਤ੍ਵਸਿਸਂਭੇਦੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਲੋਲਾਰਕ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਵਾ ਰਵਿਵਾਸਰੇ 4.1.46.
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਅਤੇ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ —
ਕृਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨਰੈਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਵਧਿ
ਜੋ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਾਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ —
ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸਿਸਂਭੇਦੇ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਮਨੁੱਖ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ —
ਲੋਲਾਰ੍ਕਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਹੋਮਂ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਲੋਲਾਰਕ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ —
ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਲੋਲਾਰ੍ਕੇ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਲੋਲਾਰਕ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ —
ਲੋਲਾਰ੍ਕੇ ਰਥਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਸਿਸਂਗਮੇ
ਰਥਸਪਤਮੀ ਨੂੰ, ਲੋਲਾਰਕ ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ —
ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਕਵਾਰਂ ਲੋਲਾਰ੍ਕਂ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰਵਿਵਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਲਾਰਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ —
ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਨੋ ਪਾਮਾ ਨ ਦਦ੍ਰੁਰ੍ਨ ਵਿਚਰ੍ਚਿਕਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਨਾ ਕੋਟ, ਨਾ ਖੁਜਲੀ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮੁषਿਤ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਲੋਲਾਰ੍ਕਂ ਨ ਸੇਵਤੇ
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਲੋਲਾਰਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ —
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਸ਼ਿਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਲੋਲਾਰ੍ਕਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਕਾਸੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਲਾਰਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਂਤਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਮੀਵਲਯਗਾਨ੍ਯਪਿ 4.1.46.
ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ —
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯਲ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ —
ਨਾਰ੍ਥਵਾਦੋਯਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਤੁਤਿਵਾਦੋ ਨ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਵਡਾਈ ਜਾਂ ਅਤਿਰੋਚਨਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਰਂਗਿਣੀ
ਜਿਥੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਨੇ, ਤੇ ਜਿਥੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ—
ਉਦਾਹਰਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਃ ਕੁਤਰ੍ਕਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਤਰਕਾਂ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਦਾਹਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਾਸ਼ਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਹਿਮ੍ਨੋ ਮਹਤਸ੍ਤੁਲਾਮ੍
—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੋਦਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪੇਟ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਮੌਜਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਲਾਰ੍ਕਕਰਨਿष੍ਟਪ੍ਤਾ ਅਸਿਧਾਰ ਵਿਖਂਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਮਹਿਮਾਨਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਲਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨੋਤ੍ਤਰਾਰ੍ਕੇਣ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ 'ਉੱਤਰਾਰਕ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਾਪਯਨ੍ਦੁਃਖਸਂਘਾਤਂ ਸਾਧੂਨਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਰਵਿਃ
ਸੂਰਜ, ਜਦੋਂ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।