ਵਰਂ ਹਿ ਤਤ੍ਕਾਸ਼ਿਰਜੋਤਿ ਪਾਵਨਂ ਰਜਸ੍ਤਮੋਧ੍ਵਂਸਿ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਉਹ ਧੂੜ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਰਾਗ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਲੋਕੋ ਨ ਚ ਸਤ੍ਯਲੋਕੋ ਨ ਨਾਗਲੋਕੋ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ, ਸਤਿ ਦਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਲੋਕ — ਕੋਈ ਵੀ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਮਹੋਭੂਰ੍ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਸ੍ਥਲੀ ਤਮਸ੍ਤਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮੇਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਾ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮੁ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਪੀਠਂ ਮृਦੁਲਂ ਤਲ੍ਪਮਥੋਨੁਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ
ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਨਰਮ ਵਿਛੌਨਾ ਜਾਂ ਅੰਤਿਮ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ — ਇਹ ਸਭ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਹਨ!
ਸਮਤੀਤਵਿਮੁਕ੍ਤਜਂਤੁਸਂਖ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਜਨੈਃ ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟੈਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪਿਨਾਕੀਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਾਧੀਨਵਰ੍ਤਨ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ,
ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਜਿਤਪੀਯੂषਮਾਧੁਰ੍ਯਾਂ ਕਾਸ਼ੀਸ੍ਤਵਨਸੁਂਦਰੀਮ੍ 4.1.44.
ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਆਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਦੇਵ ਉਵਾਚ ਅਯਿ ਪ੍ਰਿਯਤਮੇ ਗੌਰਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾ ਗਮृਤਸੀਕਰੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਆਰੀ ਗੌਰੀ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਮ ਯਤ੍ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਮੇਰਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਦਿਵੋਦਾਸੇ ਮਹੀਪਤੌ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੂੰ,
ਕਥਂ ਸ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਅਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤਿਨੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨੇਤਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ,
ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੁਸਰਤਾਂ ਯੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸਮੁਪਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ,
ਵਿਨਾਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਤਂ ਭੂਪਂ ਨੋਤ੍ਸਾਦਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਜਰਾ ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਮੇਨ੍ਨ ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਿਰ੍ਘਾਂਸਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤਯਨ੍ਦੇਵੋ ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਮਗ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਵ੍ਯੋਮਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਮੁਨੇ 4.1.44.
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਵਯੋਮਕੇਸ਼ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਯਾਤ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਮਮ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਚ੍ਯੁਤਃ ਕਾਸ਼ੀਂ ਯਥਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨृਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾ ਪੁਨਰ੍ਨਵੀਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਹਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ,
ਯਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮਨਸੋਪ੍ਯ ਤਿਰਂਹਸਾ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਅਦ੍ਯ ਧਨ੍ਯਤਰਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਖੁਦ,
ਅਦ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਮਹਾਲਾਭਾਵਭੂਤਾਂ ਨੋਤਿਦੁਰ੍ਲਭੌ
ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਇਤਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਮੁਦਿਤਮਨਾਃ ਸ ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਨਿਕੁਰਂਵਸ੍ਤ੍ਵਥਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਕੁਂਜਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਨੇਤ੍ਰਦੈਰ੍ਘ੍ਯਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਨੇਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਲਾਨਾਂ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚਲਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਚਂਚਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਣਿਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਜृਂਭਿਤਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਮਹਲਾਂ, ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਮਾਯਯਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵੇषਂ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕੋਚਿਤਮ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।