ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਮਾਹੂਯ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀਤਿਹੋਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮੂਰਤ ਉਥੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਮਾਗਤਾਯਾਂ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਾਨष੍ਟਾਗ੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ,
ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਚ ਵਿਰਕ੍ਤਾਸੁ ਰਾਜ੍ਯਕਾਮਦੁਘਾਸੁ ਵੈ
ਅਤੇ ਜਦ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਏ,
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰਂਜਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਯੇਯਂ ਰੂਢਿਰੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾ
ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਖੂਨ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਵਿਰਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕੋਸ਼ਦੁਰ੍ਗਬਲਾਦਿਭਿਃ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲੋਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਖਜਾਨਾ, ਕਿਲੇ ਤੇ ਫੌਜ ਹੋਣ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਨਾਹੇਤੁਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪ੍ਰਜੈਵ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਰਾਜੇ ਲਈ, ਲੋਕ ਹੀ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਗਤਿਰ੍ਲੋਕਦ੍ਵਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ।। 4.1.43.
ਜਦ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਘੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤੀਂਦ੍ਰਵਚਨਾਦ੍ਵਹ੍ਨਿਰਹ੍ਨਾਯ ਕ੍ਸ਼ੋਣਿਮਂਡਲਾਤ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਨ੍ਯੇ ਨ ਕੇਵਲਂ ਤ੍ਰੇਤਾਂ ਜਾਠਰਾਗ੍ਨਿਮਪਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕੇਵਲ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਚਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੀ ਲੈ ਗਏ।
ਵਹ੍ਨੌ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮਾਪਨ੍ਨੇ ਜਾਤੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਨृਪਃ
ਜਦ ਅੱਗ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਮਹਾਨਸਾਧਿਕृਤਯੋ ਵੇਪਮਾਨਾਸ੍ਤਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਮਹਾਨ ਰਸੋਈਏ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ,
ਸੂਪਕਾਰਾ ਊਚੁਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਮੋਪ੍ਯਕਾਂਡੇਰਣਪਂਡਿਤ
ਰਸੋਈਏ, ਕੁਝ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ,'
ਯਦਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਣਯੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭਵਾਨਭਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭਯਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਦਿਓ...'
ਭ੍ਰੂਸਂਜ੍ਞਯਾਕृਤਾਦੇਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸ੍ਯੇਨਭੂਭੁਜਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੌਂ ਚਲਾਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਨਾਥ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਡਰ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕृਸ਼ਾਨੌ ਕृਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਥਂ ਪਾਕਕ੍ਰਿਯਾ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਕਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਭੋਰਾਦੇਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਮਿਹੈਵਾਨਯਾਮਹੇ 4.1.43.
ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਂਧਸਿਕਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਅੰਧਸਿਕਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ—
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਂਸ਼ੀਲਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸੋਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ—
ਅਪ੍ਯਹਾਸੀਦਿਤੋਲੋਕਾਜ੍ਜਗਾਮ ਚ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਮੇਵਵਿਚਾਰਾਚ੍ਚ ਹਾਨਿਰੇषਾ ਸੁਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਸੁਪਰਣਾਂ ਨੂੰ ਹੋਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਮਹਤੋ ਗੌਰਵਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪਿਤਾਮਾਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਪੌਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਹ ਜਾਨਪਦੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੇਟ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵੋਪਦਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਤੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਣਿਵਜ੍ਰਿਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਸਮੁਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਕਰਸਂਜ੍ਞਯਾ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤੇਜਿਰੇ ਭੇਜਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਚਿਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਤਸ਼ਲਾਕਸ੍ਥਚ੍ਛਤ੍ਰਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਯਾਸ਼ੁਭੇ
ਸਭ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੌ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਛਤਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ ਹੇਠ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਰਥੋਵਾਚ ਤਨ੍ਮੁਖਚ੍ਛਾਯਯੇਰਿਤਮ੍ 4.1.43.
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਉਸ ਛਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ, ਬੋਲਿਆ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਮੂਲਭੂਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਮਾਨ੍ਯ ਏਵ ਨਃ 4.1.43.
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਹੀ ਅਸਲ ਜੜ੍ਹ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਥ ਮਂਦਰਕਂਦਰੋਦਰੋਲ੍ਲਸਦ ਸਮਦ੍ਯੁਤਿ ਰਤ੍ਨਮਂਦਿਰੇ
ਫਿਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ,