ਯਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਮਲਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਮਲਂ ਤੁ ਵਾ 4.1.42.
ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ, ਮਲ, ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਛੀਂਕ, ਜਾਂ ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਮਲ,
ਵ੍ਯਭ੍ਰੇਹ੍ਨਿ ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਯਃ ਪृष੍ਠੀਕृਤ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵੇਖੇ,
ਅਰੁਂਧਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿਪਦਾਨਿ ਚ
ਅਰੁੰਧਤੀ, ਧ੍ਰੁਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ,
ਅਰੁਂਧਤੀ ਭਵੇਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਧ੍ਰੁਵੋ ਨਾਸਾਗ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਜੀਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧ੍ਰੁਵ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਤਿ ਨੀਲਾਦਿਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਟਮ੍ਲਾਦਿਰਸਸ੍ਯਹਿ
ਉਹ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਤੇ ਕੜਵਾਪਣ ਅਤੇ ਖੱਟਾਪਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
षਣ੍ਮਾਸਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਂਠੋष੍ਠਰਸਨਾ ਰਦਾਃ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ, ਜੀਭ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ,
ਰੇਤਃ ਕਰਜਨੇਤ੍ਰਾਂਤਾ ਨੀਲਿਮਾਨਂ ਭਜਂਤਿ ਚੇਤ੍
ਜੇ ਬੀਜ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਲੈ ਲੈਣ,
ਦ੍ਰੁਤਮਾਰੁਹ੍ਯਸ਼ਰਠਸ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣੋ ਯਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਜੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਵੇ।
ਸੁਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹृਦਯਂ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਿ 4.1.42.
ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪਦਖਂਡਪਦਾਕृਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ,
ਛਾਯਾ ਪ੍ਰਕਂਪਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਬਂਧੇਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਛਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਵੇ,
ਨਿਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਸ੍ਯ ਨੀਰਾਜ੍ਯਮੁਕੁਰਾਦਿषੁ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਾਣੀ, ਘੀ ਜਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਿਖੇ,
ਮਤਿਰ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ੍ਖਲੇਦ੍ਵਾਣੀ ਧਨੁਰੈਦ੍ਰਂ ਨਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੈ
ਜੇ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਬੋਲ ਰੁਕ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਧਨੁ ਦਾ ਤੰਨ ਹੱਥੋਂ ਫਿਸਲ ਜਾਵੇ,
ਦਿਵਾ ਚ ਤਾਰਕਾਚਕ੍ਰਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯੋਮਵਿਤਾਰਕਮ੍
ਜੇ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਤਾਰੇ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ,
ਭੂਰੁਹੇ ਭੂਧਰਾਗ੍ਰੇ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਲਯਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ,
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਚਿਹ੍ਨੇषੁ ਯਦ੍ਯੇਕਮਪਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ,
ਕਰਾਵਰੁਦ੍ਧ ਸ਼੍ਰਵਣਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨ ਯਦਾ ਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੰਨ ਢੱਕ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੇ,
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖੇ,
ਪ੍ਰੋਹ੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵਾਪਿ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸੁਰਵਾਯਸੈਃ 4.1.42.
ਜੋ ਪਿਸਾਚ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਭਜਾਇਆ ਜਾਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਰਾਸਭੈਃ ਕਰਭੈਃ ਕੀਸ਼ੈਃ ਸ਼੍ਵੇਨੈਰਸ਼੍ਵਤਰੈਰ੍ਬਕੈਃ
ਜੋ ਗਧਿਆਂ, ਉਠਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ, ਖਚਰਾਂ ਜਾਂ ਬਗਲਿਆਂ ਵਲੋਂ,
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਂਸ਼ੁਕੈਃ ਸ਼ੋਣੈਃ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਭੂषਿਤਾਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ,
ਪਾਂਸੁਰਾਸ਼ਿ ਚ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਯੂਪਦਂਡਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਢੇਰ, ਚੀਟੀ ਦਾ ਬਿਲ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦਾ ਥੰਮ ਵੇਖੇ,
ਰਾਸਭਾਰੂਢਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੈਲਾਭ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਮੁਂਡਿਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂ ਮੂੰਡਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ,
ਸ੍ਵਮੌਲੌ ਸ੍ਵਤਨੌ ਵਾਪਿ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਗੋ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਵੇਖੇ,
ਲੋਹਦਂਡਧਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਕृष੍ਣਵਾਸਸਮ੍
ਜੋ ਲੋਹੇ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜੇ ਕਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ,
ਕਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਬਦ੍ਨੀਯਾਦ੍ਬਾਹੁ ਪਾਸ਼ਕੈਃ
ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਕੁਮਾਰੀ ਵਲੋਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਫੰਦੇ ਪਾ ਕੇ ਬੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਨਰੋ ਯੋ ਵਾਨਰਾਰੂਢੋ ਯਾਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਚੀਦਿਸ਼ਂ ਸ੍ਵਪਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਕृਪਣੋਪਿ ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਕृਪਣੋ ਯਦਿ
ਜੇ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਕੰਜੂਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਜੂਸ ਵੀ ਦਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਕਾਲਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਸਂਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ 4.1.42.
ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕਾਲਵਂਚਨੋਪਾਯਂ ਮੁਨੇਨ੍ਯਮਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।