ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਫਾਲਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ, ਤੇ ਹਲ ਨਾਲ ਉਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾ ਮਾਸਸਂਚਯੀ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਧੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਾਸ਼੍ਯੇ ਕਾਂਤਰਾਸ਼ੀ ਵਾ षष੍ਠਕਾਲਾਸ਼ਨੋਪਿ ਵਾ ।।4.1.41.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਖ-ਵਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਪਹਰ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਖਾਨਸ ਮਤਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋਪਿ ਵਾ
ਵੈਖਾਨਸਾ ਮਤ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਨਿ ਚਾਧਾਯ ਵਿਚਰੇਦਨਿਕੇਤਨਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਟਿਕਾਣੇ ਦੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਾਮਾਦਾਨੀਯ ਵਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਵਸਨ੍ਵਨੇ
ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅੱਠ ਗਲੀਆਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਵਾਹ੍ਯਾਯੁषੋਭਾਗਂ ਤृਤੀਯਮਿਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਆਯੁ ਦੇ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ऋਣਤ੍ਰਯਮਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਤ੍ਵਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਤਾਨਪਿ
ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ,
ਏਕ ਏਵ ਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਨਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਤੇ ਬਿਨਾ ਘਰ ਦੇ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਵਾਥ ਨਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਯਤਿਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਮਤਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾਯੁਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਮਲਕੀਅਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੇ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤਥਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਂਤਸ਼ੀਲਤਾ 4.1.41.
ਧਿਆਨ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣਾ।
ਵਾਰ੍षਿਕਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋਮਾਸਾਨ੍ਵਿਹਰੇਨ੍ਨ ਯਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਿਰਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਜਨ੍ਤੂਨ੍ਪਿਬੇਤ੍ਕਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋਧਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਵੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਚਰੇਦਾਤ੍ਮਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ।
ਕੁਸੁਂਭਵਾਸਾ ਦਂਡਾਢ੍ਯੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ੀ ਖ੍ਯਾਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੋਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ।
ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤੈਜਸਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇਣ ਕਦਾਚਨ
ਭਿਖਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਾਤੂ ਦਾ ਬਰਤਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਵਧਂ ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਲਿਖਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਕੰਮ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪਂ ਕੁਂਭੀਪਾਕੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੋ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧੂਮੇਸਨ੍ਨ ਮੁਸਲੇ ਵ੍ਯਂਗਾਰੇ ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ
ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ, ਬਿਨਾ ਓਖਲੀ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ।
ਅਲ੍ਪਾਹਾਰੋ ਰਹਃਸ੍ਥਾਯੀ ਤ੍ਤ੍ਵਿਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇष੍ਵਲੋਲੁਪਃ
ਘੱਟ ਖਾਣਾ, ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਤੁ ਯਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਤ੍ 4.1.41.
ਜੇ ਵਿਰਕਤੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰੇ,
ਸਂਚਿਤਂ ਯਦ੍ਗ੍ਰਹਸ੍ਥੇਨ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਘਰਵਾਲਾ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਰਾਭਿਭਵਨਮਸਹ੍ਯਂ ਰੋਗਪੀਡਿਤਮ੍
ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨਾਨਾਯੋਨਿ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਵਿਯੋਗਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਣਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਤੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ,
ਪੁਨਰ੍ਨਿਰਯਸਂਵਾਸਂਨਾਨਾਨਰਕਯਾਤਨਾਃ
ਫਿਰ ਨਰਕ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ,
ਦੇਹੇष੍ਵਨਿਤ੍ਯਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣੀ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕਰਪਾਤ੍ਰੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਜੋ 'ਹਥ-ਕਟੋਰਾ' ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਿਖਿਆਰੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਕ੍ਰਮਾਦਾਸੇਵ੍ਯ ਪਂਡਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਯਤਃ ਕੁਬੁਦ੍ਧੀਨਾਮਾਤ੍ਮਾ ਬਂਧਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਗਲਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।