ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਂਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਜ ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਰਤਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾ ਵਸਥਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ 4.1.40.
ਜੋ ਵਿਆਕਰਨ ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਇੰਝ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਵਲੀਪਲਿਤਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਸਫੈਦ ਵਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੀਜੇ ਜੀਵਨ-ਅਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਹਾਰਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ,
ਵਸਾਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਚੀਰਾਣਿ ਸਾਗ੍ਨਿਰ੍ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨਵਰ੍ਤਨਃ
ਚਮੜੇ ਜਾਂ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ,
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪਂਚਯਜ੍ਞਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਅਨਾਦਾਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਦਾਂਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਦਿਆ-ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨੈਃ ਸ੍ਵਯਮਾਨੀਤੈਃ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛੇਲੁਸ਼ਿਗ੍ਰੂ ਚ ਕਵਕਂ ਪਲਲਂ ਮਧੁ
ਉਹ ਮੂਲੀ, ਲਸਣ, ਕੁੱਕੜੀ, ਖਮੀਰ ਵਾਲਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਫਾਲਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ, ਤੇ ਹਲ ਨਾਲ ਉਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾ ਮਾਸਸਂਚਯੀ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਧੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਾਸ਼੍ਯੇ ਕਾਂਤਰਾਸ਼ੀ ਵਾ षष੍ਠਕਾਲਾਸ਼ਨੋਪਿ ਵਾ ।।4.1.41.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਖ-ਵਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਪਹਰ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਖਾਨਸ ਮਤਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋਪਿ ਵਾ
ਵੈਖਾਨਸਾ ਮਤ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਨਿ ਚਾਧਾਯ ਵਿਚਰੇਦਨਿਕੇਤਨਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਟਿਕਾਣੇ ਦੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਾਮਾਦਾਨੀਯ ਵਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਵਸਨ੍ਵਨੇ
ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅੱਠ ਗਲੀਆਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਵਾਹ੍ਯਾਯੁषੋਭਾਗਂ ਤृਤੀਯਮਿਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਆਯੁ ਦੇ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ऋਣਤ੍ਰਯਮਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਤ੍ਵਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਤਾਨਪਿ
ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ,
ਏਕ ਏਵ ਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਨਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਤੇ ਬਿਨਾ ਘਰ ਦੇ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਵਾਥ ਨਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਯਤਿਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਮਤਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾਯੁਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਮਲਕੀਅਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੇ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤਥਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਂਤਸ਼ੀਲਤਾ 4.1.41.
ਧਿਆਨ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣਾ।
ਵਾਰ੍षਿਕਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋਮਾਸਾਨ੍ਵਿਹਰੇਨ੍ਨ ਯਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਿਰਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਜਨ੍ਤੂਨ੍ਪਿਬੇਤ੍ਕਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋਧਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਵੇ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਚਰੇਦਾਤ੍ਮਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ।
ਕੁਸੁਂਭਵਾਸਾ ਦਂਡਾਢ੍ਯੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ੀ ਖ੍ਯਾਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੋਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ।
ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤੈਜਸਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇਣ ਕਦਾਚਨ
ਭਿਖਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਾਤੂ ਦਾ ਬਰਤਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਵਧਂ ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਲਿਖਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਕੰਮ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪਂ ਕੁਂਭੀਪਾਕੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੋ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧੂਮੇਸਨ੍ਨ ਮੁਸਲੇ ਵ੍ਯਂਗਾਰੇ ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ
ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ, ਬਿਨਾ ਓਖਲੀ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ।