ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨਯਸਂਪਨ੍ਨੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਗृਹਮਾਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿਮਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼ੌਚਵਤਾਚਾਰੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਵੇਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਕੋष੍ਠਗਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਕਰਕੇ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਪਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਗਾਃ ਸਮਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ੍ਛੇਦਯੇਦਂਗੁਲਦ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਵੱਢ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। 4.1.40.
ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ।
ਮਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ਫਾਣਿਤਂ ਸ਼ਾਕਂ ਗੋਰਸਂ ਲਵਣਂ ਘृਤਮ੍ ।। 4.1.40.
ਸ਼ਹਦ, ਖੰਡ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਲੂਣ ਤੇ ਘੀ।
ਮਾ ਦੇਹੀਤਿ ਚ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਗਵਾਗ੍ਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ 4.1.40.
ਜੋ ਗਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ 'ਨਾ ਦੇਵੋ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚਿਤਿਂ ਯੂਪਂ ਸ਼ਿਵਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਭੋਜਿਨਮ੍ 4.1.40.
ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਚਿਤਾ, ਯਜਨ ਦਾ ਥੰਮ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਾਣਿਤਂ ਗੋਰਸਂ ਤੋਯਂ ਲਵਣਂ ਮਧੁਕਾਂਜਿਕਮ੍ 4.1.40.
ਖੰਡ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਂਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਜ ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਰਤਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚੈਵ ਰਮ੍ਯਾ ਵਸਥਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ 4.1.40.
ਜੋ ਵਿਆਕਰਨ ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਇੰਝ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਵਲੀਪਲਿਤਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਝੁਰੀਆਂ ਤੇ ਸਫੈਦ ਵਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੀਜੇ ਜੀਵਨ-ਅਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਹਾਰਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ,
ਵਸਾਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਚੀਰਾਣਿ ਸਾਗ੍ਨਿਰ੍ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨਵਰ੍ਤਨਃ
ਚਮੜੇ ਜਾਂ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ,
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪਂਚਯਜ੍ਞਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਅਨਾਦਾਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਦਾਂਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਦਿਆ-ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨੈਃ ਸ੍ਵਯਮਾਨੀਤੈਃ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛੇਲੁਸ਼ਿਗ੍ਰੂ ਚ ਕਵਕਂ ਪਲਲਂ ਮਧੁ
ਉਹ ਮੂਲੀ, ਲਸਣ, ਕੁੱਕੜੀ, ਖਮੀਰ ਵਾਲਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਫਾਲਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ, ਤੇ ਹਲ ਨਾਲ ਉਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾ ਮਾਸਸਂਚਯੀ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਧੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਾਸ਼੍ਯੇ ਕਾਂਤਰਾਸ਼ੀ ਵਾ षष੍ਠਕਾਲਾਸ਼ਨੋਪਿ ਵਾ ।।4.1.41.
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਖ-ਵਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਪਹਰ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਖਾਨਸ ਮਤਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋਪਿ ਵਾ
ਵੈਖਾਨਸਾ ਮਤ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਮਨਿ ਚਾਧਾਯ ਵਿਚਰੇਦਨਿਕੇਤਨਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਟਿਕਾਣੇ ਦੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਾਮਾਦਾਨੀਯ ਵਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਵਸਨ੍ਵਨੇ
ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅੱਠ ਗਲੀਆਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਵਾਹ੍ਯਾਯੁषੋਭਾਗਂ ਤृਤੀਯਮਿਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਆਯੁ ਦੇ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ऋਣਤ੍ਰਯਮਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਤ੍ਵਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਤਾਨਪਿ
ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ,
ਏਕ ਏਵ ਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਨਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਤੇ ਬਿਨਾ ਘਰ ਦੇ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਵਾਥ ਨਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਯਤਿਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ।