ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਚੰਗਾ ਬੋਲੋ, ਪਰ ਅਸੁਖਦ ਸੱਚ ਨਾ ਬੋਲੋ।
ਭਦ੍ਰਮੇਵ ਵਦੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰਮੇਵ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਹੀ ਬੋਲੋ, ਭਲਾ ਹੀ ਸੋਚੋ।
ਰੂਪਵਿਤ੍ਤਕੁਲੈਰ੍ਹੀਨਾਨ੍ਸੁਧੀਰ੍ਨਾਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਨਰਾਨ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਹਿਰਾਸਤ ਕਰੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ।
ਵਾਚੋਵੇਗਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਜਿਹ੍ਵਾਵੇਗਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਬੋਲਣ, ਮਨ ਅਤੇ ਜੀਭ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨੀਨੁਚ੍ਛਿष੍ਟ ਪਾਣਿਨਾ ਨੈਵ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਹੱਥ ਖਾਣ ਤੋਂ ਗੰਦੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੋ।
ਗੁਹ੍ਯਜਾਨ੍ਯਪਿ ਲੋਮਾਨਿ ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਉੱਗੇ ਵਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿष੍ਠੀਵਨਂ ਚ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਣਂ ਗृਹਾਦ੍ਦੂਰਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਅਦ੍ਰੋਹਵਤ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਥੂਕ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਦੁਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਵਂਦੇਤ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਮਾਸਨਮ੍ 4.1.38.
ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬੈਠਣ ਲਈ ਦੇਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਭੂਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨृਪ ਸਾਧੁ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਵੇਦ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਮਾਣਤਾ ਹੈ।
ਨ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਪਮਾਨਯੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ।
ਅਧਰ੍ਮਾਦੇਧਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਵੇष੍ਟॄਨਪਿ ਸਂਜਯੇਤ੍
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਂਚ ਮृਤ੍ਪਿਂਡਾਨ੍ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਪਰਜਲਾਸ਼ਯੇ
ਪੰਜ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੋਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਨ੍ਹਾਏ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਵਸੁ
ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਪਾਤ੍ਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭੂਪ੍ਰਦੋ ਮਂਡਲਾਧੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸੁਖਿਨੋਨ੍ਨਦਾਃ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਦੋ ਨਿਰ੍ਮਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗੋਦਾਤਾऽਰ੍ਯਮਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੱਧ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਸ਼੍ਮਦੋ ऽਤ੍ਯੁਚ੍ਚਸੌਧੇਸ਼ੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਲੋ ਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸੁਭਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਦਾਤਾ ਸੁਪਰ੍ਯਂਕ ਪ੍ਰਦੋਪਿ ਚ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਪਲਕੀ, ਸੋਹਣੀ ਖੱਟ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇਜ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋ ਮਤਃ 4.1.38.
ਜੋ ਵੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲਭ੍ਯਾ ਸਦਾਚਾਰਵਤਾ ਸਦਾ 4.1.38.
ਵਾਰਾਣਸੀ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸ੍ਕਂਦੋ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਭਾषਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯੋਹੇਤੁਮਵਿਮੁਕ੍ਤ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍
ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਅਵਿਮੁਕਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਦਾਮ੍ਨਾਤਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਂਚਂ ਨਿਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਵਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਪੂਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਗਮਪ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਅਜਬ ਹੈ!
ਭਵੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਯਦਤ੍ਰੈਵ ਮੋਚਯੇਤ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸੁਮਹਦ੍ਭਿਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਮੋਚਯੇਤ੍
ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਪਾਂਸ੍ਯਤਿਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵੋਰ੍ਥਯੇਤ੍
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਲੰਬੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਅਯਮੇਵ ਮਹਾਯੋਗ ਉਪਯੋਗਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾ ਪਰਃ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਮਨੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਦਾਨਂ ਤਦਤ੍ਰ ਵੈ
ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਮृਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਤਪ ਏਤਦਿਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੁਲਾ ਪੁਰੁष ਏਤਸ੍ਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤਪ ਹੈ; ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਤੋਲਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਹृਦਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਦ੍ਵਿਨਿਮੀਲ੍ਯਤੇ 4.1.39.
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—