ਪੀਤਾਃ ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਨਾਃ ਸ੍ਥੂਲਾਦੀਰ੍ਘਾਦ੍ਵਿਪਂਕ੍ਤਯਃ
ਪੀਲੇ ਜਾਂ ਸਲੇਟੀ ਦੰਦ, ਮੋਟੇ, ਲੰਬੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਲੜੀ ਵਾਲੇ।
ਅਧਸ੍ਤਾਦਧਿਕੈਰ੍ਦਂਤੈਰ੍ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍ 4.1.37.
ਜੇ ਹੇਠਲੇ ਦੰਦ ਵੱਧ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਵਰ੍ਣਵਿਸ਼ਦੇ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼੍ਮਣੀ 4.1.37.
ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼, ਬਹੁਤ ਮ੍ਰਿਦੂ ਤੇ ਕਾਲੇ ਪਲਕਾਂ ਵਾਲੀ।
ਰੋਮਸ਼ੇਨ ਸ਼ਿਰਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਨਾ ਰੋਗਿਣੀ ਮਤਾ ।। 4.1.37.
ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਸਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਬੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਬਿਮਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ ਏਵ ਭਰ੍ਤृਘ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ 4.1.37.
ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਾਲੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਸਾ ਪਤਿਂ ਹਂਤਿ ਵਰ੍षੇਣ ਯਸ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਕਾਟਿਕਮ੍ 4.1.37.
ਜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਯੋषਾ ਪਰਿਣੇਯਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ 4.1.37.
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿਆਹ ਲੈਣ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਮਯੋਕ੍ਤਾਨਿ ਸੁਖਾਯ ਗृਹਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਖਾਸਲਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਗਾਂਧਰ੍ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੈਸ਼ਾਚੋऽष੍ਟਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਾਂਧਰਵ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ ਵਿਆਹਾਂ ਨੂੰ ਅਠਵਾਂ ਕਿਸਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੋ ਵਰਮਾਹੂਯ ਯਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮ ਵਿਆਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਾਯਰ੍ਤ੍ਵਿਜੇ ਦੈਵਸ੍ਤਜ੍ਜਃਪਾਤਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਦੈਵ ਵਿਆਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਿਤ ਲਈ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹੋਭੌ ਚਰਤਾਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਯਤੇਰ੍ਥਿਨੇ
ਦੋਵੇਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਚਾਰ ਵਿਆਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਧਰਮਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਕਨ੍ਯਾਹਰਣਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਂਦਿਤਃ ਸਤਾਮ੍
ਰਾਖਸ ਵਿਆਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ੋਰੁਕ੍ਤਾ ਗਾਂਧਰ੍ਵਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗਾਂਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਵਿਆਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਰ੍ਣਯਾ ਕਰੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਧਾਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਯਾ ਸ਼ਰਃ
ਵਿਆਹ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਤੀਰ ਨੂੰ ਮਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਵਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵੇष ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵੇਦਨੇ
ਪਰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਾਹੈਰ੍ਜਾਯਂਤੇ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਏਵ ਸ਼ਤਾਯੁषਃ 4.1.38.
ਧਰਮਕ ਵਿਆਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਧਰਮਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਮਨਂ ਧਰ੍ਮੋਯਂ ਗृਹਿਣਃ ਪਰਃ
ਘਰਵਾਲੇ ਲਈ, ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਜਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ।
ਦਿਵਾਭਿਗਮਨਂ ਪੁਂਸਾਮਨਾਯੁष੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਤਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਮਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮੋਹਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਤੇ ਪਰਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਮੱਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਯਃ ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ऋਤੁਃ षੋਡਸ਼ਯਾਮਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸੁਗਰ੍ਹਿਤਾਃ
ਮਹੀਨਾਵੀ ਦੌਰ ਸੋਲਾਂ ਰਾਤਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਮਸਂ ਦੁਃਸ੍ਥਂ ਮਘਾਂ ਪੌष੍ਣਂ ਵਿਹਾਯ ਚ ਸ਼ੁਚਿਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੂਯੇਤ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਪ੍ਰਸਾਧਕਮ੍
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਮਘਾ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਾਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਪੂਰੇ ਕਰੇ।
ਆਰ੍षੇ ਵਿਵਾਹੇ ਗੋਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਲਾਹਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਅਪਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਯੀ ਕਲ੍ਪਂ ਵਸੇਦ੍ਵਿਟ੍ਕृਮਿਭੋਜਨੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਦ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਨਾਨ੍ਯੁਪਜੀਵਂਤਿ ਯੇ ਮੋਹਾਦਿਹ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਯਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤੁष੍ਯੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਪਤਿਃ 4.1.38.
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਨृਪਤੇਃ ਸੇਵਾ ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਾਪਨਂ ਤਥਾ
ਵਪਾਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ—
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੈਵਾਹਿਕੇ ਵਹ੍ਨੌ ਗृਹ੍ਯਕਰ੍ਮਾਨ੍ਵਹਂ ਗृਹੀ
ਘਰਵਾਲਾ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਰੇਲੂ ਕਰਮ ਕਰੇ।