ਖਰੋ ਗੁਰੋਃ ਪਰੀਵਾਦਾਚ੍ਛ੍ਵਾ ਭਵੇਦ੍ਗੁਰੁਨਿਂਦਕਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਧਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਆਖਣ ਵਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾ ਗੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਂਘ੍ਰੀ ਯੁਵਤੀ ਸਤੀ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚਂਚਲਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਦੋषਃ ਪੁਂਸਾਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਚੰਚਲਤਾ ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਔਗੁਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਮਪ੍ਯਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਯਤਸ੍ਤਾਧਰ੍षਯਂਤ੍ਯਲਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਣਪੜ੍ਹ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਮਾਤ੍ਰਾ ਨ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵਾ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਰੈਕਾਂਤਸ਼ੀਲਤਾ
ਮਾਂ, ਧੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਖਨਨ੍ਯਦ੍ਵਦ੍ਭੂਮੇਰ੍ਵਾਰ੍ਯਧਿਗਚ੍ਛਤਿ 4.1.36.
ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਖੋਦ ਕੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਯਾਨਮਭ੍ਯੁਦਯਤੇ ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ਼੍ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਬੀਜ ਉੱਭਰ ਆਵੇ—
ਸੁਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸਹੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਚ ਯਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਮਾਪੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਤਸ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੋਰਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਪਰਮਂ ਤਪ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਨੇਵਾਮੂਨ੍ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੀ ਸਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਜਨਨੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਂ ਤਥਾ ਪਿਤੁਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਲੋਕ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਚਲਾ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ।
ਏਤਦੇਵ ਨृਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲਕੜਾਂ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦੌ ਵਾ ਵੇਦਂ ਵਾਪਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵੇਦ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਪ੍ਲੁਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਮृਚ੍ਛਤਿ 4.1.36.
ਕਾਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾਚਾਰੋ ਗृਹੇ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਂਤਰੇ
ਘਰ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੋਣਾ, ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦਿ ਪਤ੍ਨੀਵਸ਼ਂਵਦਾ
ਜੇ ਪਤਨੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਆਨੁਕੂਲ੍ਯਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਤਤਃ
ਜੇ ਪਤਨੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮੂਲਂ ਚ ਤਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਸੁਖ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਖ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਲੌਕਯੋਪਮੀਯਂਤੇ ਪ੍ਰਮਦਾ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਧੀ ਮੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲੌਕਾ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਜਲੌਕਾ ਕੇਵਲਂ ਰਕ੍ਤਮਾਦਦਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਲੌਕਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਖੂਨ ਚੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਪस्वਿਨੀ ਔਰਤ—
ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਚ ਵਸ਼ਂਵਦਾ
—ਚੁਸਤ, ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਧਵੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਨੁਜ੍ਞਯਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਵੇਦਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਰਤ ਤੇ ਵੇਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ—
ਜਨੇ ਤੁ ਰਸਗੋਤ੍ਰਾਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ਯਾਪ੍ਯਸਪਿਂਡਕਾ
ਵਿਆਹ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ—even ਜੇ ਉਹ ਸਪੀੰਡਕ ਨਹੀਂ—ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਬਂਧੇਪ੍ਯਪਸ੍ਮਾਰਿ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਿ ਕੁਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ 4.1.36.
ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਰਗੀ, ਕਸ਼ਟ, ਕੋੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਹੀਨਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਮਤੀਂ ਸ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਂਚਿਲ੍ਲਘੀਯਸੀਮ੍
ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਭਰਾ ਹੋਣ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਪਰ੍ਵਤਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਾਹ੍ਵਾਂ ਨ ਨਦੀਸਰ੍ਪਨਾਮਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਪਰਬਤ, ਗਿੱਧ, ਰੁੱਖ, ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਾਤਿਰਿਕ੍ਤਹੀਨਾਂਗੀਂ ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘਾਂ ਨ ਵਾ ਕृਸ਼ਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਲੰਬੀ ਹੈ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਹੈ।
ਮੋਹਾਤ੍ਸਮੁਪਯਚ੍ਛੇਤ ਕੁਲਹੀਨਾਂ ਨ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।