ਅਧੀਤੇ ਗੁਰੁਣਾ ਹੂਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਵਿਦਿਆ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਪ੍ਯਾਧਰ੍ਮਤੋਨਾਰ੍ਥਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵਾਪ੍ਤਜ੍ਞਾਨਵਿਤ੍ਤਦਾਃ
ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਾਉਣੀ; ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਾਰਯੇਨ੍ਮੇਖਲਾਦਂਡੋਪਵੀਤਾਜਿਨਮੇਵ ਚ
ਮੇਖਲਾ, ਡੰਡਾ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਅਜਿਨਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਸ਼ਾਮਾਦਿਮਧ੍ਯਾਵਸਾਨਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੀ ਰਸਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਵਾਗ੍ਯਤੋ ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਂਜੀਤਾਨ੍ਨਮਕੁਤ੍ਸਯਨ੍
ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਬਿਨਾ ਘਿਨ ਦੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰੋਗ੍ਯਮਨਾਯੁष੍ਯਮਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂਚਾਤਿਭੋਜਨਮ੍
ਵਧੇਰੇ ਖਾਣਾ ਰੋਗ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦ੍ਵਿਰ੍ਭੁਂਜੀਤ ਚੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ 4.1.36.
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਇਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਧੁਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਲੋਕਨਾਂਜਨੇ
ਮਧੂ, ਮਾਸ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਅੰਜਨ ਲਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ।
ਔਪਨਾਯਨਿਕਃ ਕਾਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਰਃ
ਉਪਨਯਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋਪ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਤਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਪਤਿਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਬਂਧਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਸੀਰਨ੍ਨਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ਾਣ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਵਿਕਾਨਿ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ਼ਣਤਾਂਤਵੀ
ਜਨੇਊ ਉਨ, ਸ਼ਾਣ ਜਾਂ ਕਪਾਹ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਲਈ ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ਾਣ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੁਂਜਾਭਾਵੇ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਮਂਤਕਬਲ੍ਵਜੈਃ
ਜੇ ਮੁੰਜ ਘਾਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼, ਅਸ਼ਮੰਤਕ ਜਾਂ ਬਲਵਜ ਘਾਹ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤਕ੍ਰਮੇਣ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਸ਼ਾਣਮਾਵਿਕਮ੍
ਉਪਵੀਤ ਲਈ ਕਪਾਹ, ਸ਼ਾਣ ਜਾਂ ਉਨ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਬਿਲ੍ਵਪਾਲਾਸ਼ਯੋਰ੍ਦਂਡੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਤੁ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦੰਡ ਬੇਲ ਜਾਂ ਪਲਾਹ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਲਈ—
ਆਮੌਲਿਂ ਵਾऽऽਲਲਾਟਂਵਾऽऽਨਾਸਮੂਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਇਹ ਨੱਕ ਤੋਂ ਉਪਰ ਮੱਥੇ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਰੀਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ 4.1.36.
ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਮਾਤृष੍ਵਸृਸ੍ਵਸृਪਿਤृਸ੍ਵਸृਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਮਾਂ, ਮਾਮੀ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ—
ਯਾਵਦ੍ਵੇਦਮਧੀਤੇ ਚ ਚਰਨ੍ਵੇਦਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਮਨਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋਸਾਵੁਪਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੈष੍ਠਿਕਃ
ਉਹਨੂੰ ਉਪਕੁਰਵਾਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਨੈਸ਼ਠਿਕ ਨਾਮੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਃ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਭਾਕ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਨਾਸ਼੍ਰਮੀ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਦਿਨਮੇਕਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਵੀ ਦਿਨ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਪਂ ਹੋਮਂ ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਪ, ਹੋਮ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮੇਖਲਾਜਿਨਦਂਡਾਸ਼੍ਚ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਮੁੰਝੀ, ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਤੇ ਦੰਡ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਦਂਡਾਦਿ ਯਤੇਰੁਕ੍ਤਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਦੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਜੀਰ੍ਣਂ ਕਮਂਡਲੁਂ ਦਂਡਮੁਪਵੀਤਾਜਿਨੇ ਅਪਿ
ਜੀਰ ਚੁੱਕਾ ਕਮੰਡਲ, ਦੰਡ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਾਲ ਵੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍षੋਡਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਕੇਸ਼ਾਂਤਕਰ੍ਮ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ 4.1.36.
ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਦਾ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋ ਯਜ੍ਞ ਵ੍ਰਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਭਕਰ੍ਮਣਃ
ਤਪ, ਯਜ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਰਂਭੇ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚ ਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਵਂ ਸਦਾ
ਵੇਦ ਦੀ ਪੜਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਓਮ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਪਦਾ ਪਰਾ
ਵੇਦ ਪਾਠ ਲਈ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪਦਾਂ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਛੰਦ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।