ਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀਰਾਤ੍ਮਪਰਿਵਾਰਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ।
ਅਥਾਗਤੇਨਾਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਸਖੇਨ ਸਃ
ਫਿਰ ਅਗਸਤਿਆ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨਵਤੀਰ੍ਥਾਖ੍ਯੇ ਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਤੀਰਥ ਨਾਂ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਿषਾਸੁਰਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੀ ਮਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ,
ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪੂਜ੍ਯਸ੍ਯ ਲਿਂਗਰੂਪਿਣਃ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੀ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁषਸ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਸਵੇਰੇ ਰਾਜਾ ਉਠਦਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਸ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਲ੍ਲਭਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ,
ਸੁਗਂਧਸਾਰਕਹ੍ਲਾਰਕਰ੍ਪੂਰਜਲਪੂਰਿਤਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਧ੍ਵਜਾਰੋਹਪੂਰ੍ਵਂ ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਸਵਾਦਿਕਮ੍ 1.3.2.24.
ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਹੋਰ ਉਤਸਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਦਧੇ ਵਿਸ਼ਦਾਸ਼ਯਃ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਅਰੁਣਾਚਲਨਾਥੇਤਿ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰੁਣਾਚਲਨਾਥ, ਦਇਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਂਲਿਪ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਂਚਾਮृਤਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਪੂਜਯਤ ਕਲ੍ਹਾਰੈਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਮृਗਮਦਦ੍ਰਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਲਹਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ਿਨੋ ਵਰਿਵਸ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੀਹਾਰਾਚਲਸਂਕਾਸ਼ਮਾਰੂਢੋ ਵृषਪੁਂਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧੁੰਦਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਇਕ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ,
ਕਰੁਣਾਸਿਂਧੁਕਲ੍ਲੋਲੈਃ ਕਮਲਾਵਾਸਵੇਸ਼੍ਮਭਿਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤਮष੍ਟਾਂਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਠ ਅੰਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ,
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਚ੍ਚ ਭੂਪਾਲੋ ਮੌਲੀਕृਤਸ਼ਤਾਂਜਲਿਃ 1.3.2.24.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ,
ਅਚਾਰਿषਂ ਸ ਏਕੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿਵਾਦਿਨਮਤ੍ਯਂਤਂ ਦੀਨਮੇਵ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਰੰਦਰ, ਇਕ ਵਾਰ ਤੂੰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ,
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਲਿਤਗਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤਂਭਨਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਢਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਯਾਵਨਿਂ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਵੇਂ।
ਜਾਤਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਦਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਧੁਨਾਤਿਸਪਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤਾਭਿਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ,
ਖਂ ਵਾਯੁਰਨਲੋ ਵਾਰਿ ਭੂਃ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਿਨੌ ਪੁਮਾਨ੍
ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ,
ਕਾਲੋ ਹਿ ਕਾਲਯਾਮ੍ਯਰ੍ਥਾਨ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਧ੍ਵਨ ਏਵ ਚ 1.3.2.24.
ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰ੍ਯਂਤਚਿਦਾਨਂਦਸਿਂਧੋਰ੍ਮੇ ਕੇਚਿਦੂਰ੍ਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਤਹੀਨ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ।