ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੇ ਜਨਯਾਮਾਸ ਭਵਾਂਤਰ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਨਿਜਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਭਵ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪੀਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨ੍ਮਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਨ੍ਯਕਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਸੀ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪ੍ਯਾਂ ਰਮੇ ਮੁਦਾ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਦੇ ਕੋਲ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੀ।
ਆਖ੍ਯਾ ਮਮ ਸੁਸ਼ੀਲੇਤਿ ਮਾਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋऽਹਰਤ੍
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਹਤੋ ਵੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ ਜਘਾਨਹ
ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਾਪ ਜਨ੍ਮਗਂਧਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ਮਲਯਕੇਤੁਤਃ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਮਲਯਕੇਤੁ ਤੋਂ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਮੋਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 4.1.34.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਰਿਚਾਰਿਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਣਾਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਹੋ ਕਥਂ ਹਿ ਸਾ ਲਭ੍ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੋਯਮੀਦृਸ਼ਃ
ਅਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ?
ਕਲਾਵਤਿ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨੋਪਿ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਕਲਾਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੂੰ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਅਯਂ ਚ ਨਿਯਮੋਸ੍ਮਾਕਮਦ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਕਲਾਵਤਿ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਕਲਾਵਤੀ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਚਨ ਹੈ:
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪੀ ਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ੴਕृਤ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਸ੍ਵਾਕਾਰਂ ਪਰਿਗੋਪ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਨੇ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤ੍ਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਏਕੋ ਮਨੋਰਥਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯੋ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਕ
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੱਜਣ ਪੁੱਤਰ।
ਮਮ ਤੁ ਤ੍ਵਦਧੀਨਾਯਾਃ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਤਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ 4.1.34.
ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਜੀਵਨ ਹੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ—
ਰਾਜੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਤਵਾਦੇਯਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਅਵਿਲਂਬਿਤਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਲਾਵਤਿ
ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਲਾਵਤੀ।
ਕਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯਂ ਕਿਂ ਕੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਕੀ ਮੰਗਣਾ ਹੈ? ਕੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ? ਕੌਣ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ?
ਦੇਸ਼ਃ ਕੋਸ਼ੋ ਬਲਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਕਿਹੜਾ ਦੇਸ਼, ਕਿਹੜਾ ਖਜਾਨਾ, ਕਿਹੜੀ ਫੌਜ, ਕਿਹੜਾ ਕਿਲਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ?
ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਂ ਮਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਜੀਵਿਤੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਣੀ।
ਮਾਲ੍ਪਕੇਤੋਰ੍ਮਹੀਜਾਨੇਰਿਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਾ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀ—
ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਯ ਸਂਸृष੍ਟਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਲਕੜਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਿਹੀਨਾਜਨਿਰਪਿ ਜਲ ਬੁਦ੍ਬੁਦਵਨ੍ਮੁਧਾ
ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਵੀ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁੱਬਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਨੁਕੂਲ੍ਯਂ ਦਂਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਧਤੇ 4.1.34.
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾ ਤੁ ਦਾਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੀਹ ਮਂਦਿਰੇ
ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਹਨ।
ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਪਿ ਭੋਗਾਢ੍ਯਾ ਕਿਮੁਤਾਂਕਸ੍ਥਲੀਚਰੀ
ਤੇਰੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।
ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਂਚਯੇਦਰ੍ਥਾਨਿष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਾਯ ਕਰ੍ਮਣੇ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।