ਸ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਤਨ੍ਵਂਗੀਂ ਸ੍ਰਵਚ੍ਛੀਤਾਂਬੁਸ਼ੀਤਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਠੰਢੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਤਾਪਪਰੀਤਾਂਗੀ ਤਾਃ ਸਖੀਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਤਿੱਖੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਉਪਚਾਰਾਨਿਮਾਨ੍ਸਵਾਰ੍ਨ੍ਦੂਰੀ ਕੁਰੁਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਲਾਜ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਪਟੀਮੇषਾ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਹ੍ਵਲਤਾਮਗਾਤ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰੰਗੀਨ ਚਾਦਰ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਪਟੀਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਿਤਾਪਂ ਵਿਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਰੰਗੀਨ ਚਾਦਰ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪੁਰਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਟੀਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕਲਾਵਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਦਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਲਾਵਤੀ, ਰੰਗੀਨ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।'
ਸਾਪੀष੍ਟਦੇਵਤਾਨਾਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਪਟੀਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ 4.1.34.
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਚੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ...
ਅਵਗ੍ਰਹਪਰਿਮ੍ਲਾਨਾ ਵਰ੍षਾਸਾਰੈਰਿਵੌषਧੀਃ
ਭਟਕਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਰਝਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਮੁਰਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ...
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਾਵਤੀ ਤਾਂ ਤੁ ਵਾਪੀਂ ਚਿਤ੍ਰਗਤਾਮਪਿ
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਵਾਪੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਵਾਪੀ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਵਾਪੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੇ ਜਨਯਾਮਾਸ ਭਵਾਂਤਰ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਨਿਜਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਭਵ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪੀਪ੍ਰਭਾਵਜਮ੍ ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨ੍ਮਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਨ੍ਯਕਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਸੀ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪ੍ਯਾਂ ਰਮੇ ਮੁਦਾ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਦੇ ਕੋਲ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੀ।
ਆਖ੍ਯਾ ਮਮ ਸੁਸ਼ੀਲੇਤਿ ਮਾਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋऽਹਰਤ੍
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਹਤੋ ਵੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ ਜਘਾਨਹ
ਇੱਕ ਵੀਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਾਪ ਜਨ੍ਮਗਂਧਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ਮਲਯਕੇਤੁਤਃ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਮਲਯਕੇਤੁ ਤੋਂ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਮੋਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 4.1.34.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਰਿਚਾਰਿਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਣਾਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਹੋ ਕਥਂ ਹਿ ਸਾ ਲਭ੍ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੋਯਮੀਦृਸ਼ਃ
ਅਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ?
ਕਲਾਵਤਿ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨੋਪਿ ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਕਲਾਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੂੰ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਅਯਂ ਚ ਨਿਯਮੋਸ੍ਮਾਕਮਦ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਕਲਾਵਤਿ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਕਲਾਵਤੀ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਚਨ ਹੈ:
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਵਾਪੀ ਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਪੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ੴਕृਤ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਸ੍ਵਾਕਾਰਂ ਪਰਿਗੋਪ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਨੇ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤ੍ਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਏਕੋ ਮਨੋਰਥਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯੋ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਕ
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੱਜਣ ਪੁੱਤਰ।
ਮਮ ਤੁ ਤ੍ਵਦਧੀਨਾਯਾਃ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਤਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ 4.1.34.
ਹੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਜੀਵਨ ਹੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ—
ਰਾਜੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਤਵਾਦੇਯਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਅਵਿਲਂਬਿਤਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਲਾਵਤਿ
ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਲਾਵਤੀ।