ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਿਜਂ ਦੇਹਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ 4.1.33.
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘਾਹ ਸਮਝ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤੋ ਮਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ 4.1.33.
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈष ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਧਰੋ ਵਿਧਿਃ 4.1.33.
ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਵੈਰੋਚਨੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈष ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ 4.1.33.
ਉਹ ਵਿਰੋਚਨ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਬਿਂਦੁਮਾਧਵਭਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਂ ਯਮੋਪਿ ਨਮਸ੍ਯਤਿ 4.1.33.
ਉਹ ਬਿੰਦੁਮਾਧਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਮ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਨਰਸਿਂਹੋਯਂ ਭਕ੍ਤਨਿਰ੍ਵਾਣਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਹ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਾਲ੍ਲਭੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ 4.1.33.
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ੌ ਚਰਣਾਵਤਿਨਿਰ੍ਮਲੌ 4.1.33.
ਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਕਪਾਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸ਼ੋਕਾਖ੍ਯਮਿਦਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਕੇਸ਼ਵ ਏष ਵੈ 4.1.33.
ਇਹ ਅਸ਼ੋਕ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੰਗਾ-ਕੇਸ਼ਵਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਪੁਰੋਭਾਗੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਪਈ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸਰ੍ਪਦष੍ਟਾਨਾਂ ਜਂਤੂਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਡਸ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ।
ਨ ਕਾਪਿਲੇਨ ਯੋਗੇਨ ਨ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਨ ਚ ਵ੍ਰਤੈਃ
ਨਾ ਕਪਿਲ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਨਾ ਸਾਂਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ।
ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮਪਿ ਚ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ,
ਵੇਦਾਨ੍ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਰਤਾ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੂਨਪਿ ਨृਪਾ ਬਹੂਨ੍ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸੀਮਂਤਿਨ੍ਯੋਪਿ ਸਤਤਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਸਾਈਮਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਅਪਿ ਚ ਸੇਵਂਤੇ ਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਸਂਪਦਃ
ਵੈਸ਼ ਵੀ, ਜੋ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਦਿ ਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾ ਨ੍ਯਾਯਮਾਰ੍ਗਗਾਃ 4.1.34.
ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ,
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਚਰਂਤੋਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਅਤਿਥੀਨਪਿ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਂਚਯਜ੍ਞਰਤਾ ਅਪਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਯੁਜੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਸਾਧਨਮ੍
ਜੋ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਅਨਨ੍ਯਸਾਧਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਨੇਕਧਾ
ਜੋ ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ,
ਦਂਡਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਵਾਚਂ ਕਾਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਂਡਿਨਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ਿਖੀ ਮੁਂਡੀ ਜਟੀ ਵਾਪਿ ਕੌਪੀਨੀ ਵਾ ਦਿਗਂਬਰਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਮੂੰਡੇ ਹੋਣ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਹੋਣ, ਕੇਵਲ ਕੌਪੀਨ ਪਹਿਨਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋਣ,
ਤਪਃਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯੇ ਦਾਨਂ ਵਾ ਦਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ੧- ਹੇਲਯੈषਾ ਯਥਾ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾ
ਜੋ ਤਪ ਕਰਣ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—ਜੇ ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨਸ਼ਨਵ੍ਰਤਭृਤੇ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਭ੍ਯਵਹਾਰਿਣੇ 4.1.34.
ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਯਥੋਕ੍ਤਮਾਚਰੇਦੇਕੋ ਨਿष੍ਠਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਦृष੍ਟਾਤ੍ਰ ਵਪੁषਃ ਪਾਤੇ ਦ੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਸਦृਸ਼ੀ ਗਤਿਃ
ਇੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਯੁਰ੍ਯੇ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।