ਪ੍ਰਲਪਂਤਮਿਵ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਨਕਕੁਂਡਲਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੇਸੁਧੀ ਚ ਬੋਲਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰੋਪਾਯੋऽਸ੍ਤ੍ਯਪਤ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਮਵਧਾਰਯ
ਇੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ—ਇਹ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਕਿਮੁਦ੍ਯਮਵਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਚਰਾਚਰੇ 4.1.32.
ਜੋ ਮਿਹਨਤੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ?
ਦੈਵਂ ਹੇਤੁਂ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਭृਸ਼ਂ ਕਾਪੁਰੁषਾਃ ਪਤੇ
ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੌਰੁषਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੁਟ ਜਾਓ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਾਰਾ ਹਾਰਾ ਹਰ੍ਮ੍ਯ ਹਯਾ ਗਜਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਪਤਨੀ, ਹਾਰ, ਮਹਲ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ—
ਵਿਧਾਤੁਃ ਸ਼ਾਂਭਵੀਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣੋਪਿ ਭਗਵਾਨਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨੈਵ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਉਸੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਸੁਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਿਲਾਦੋਪ੍ਯਨਪਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜੈ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਾਧਿਪਤਿਤਾਮੁਪਮਨ੍ਯੁਰਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦਧੀਚਿਃ ਸ਼ਂਭੁਸੇਵਯਾ
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਮਨੋਰਥਪਥਾਤੀਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾਮਗੋਚਰਮ੍ 4.1.32.
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੱਕ ਬੋਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ,
ਅਨਾਰਾਧ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਦਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਵੱਡੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਣਭਦ੍ਰਃ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰਨਭਦਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰੇਵ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਃ
ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਦੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੈਃ ਕੈਰ੍ਨਾਪਿ ਸ੍ਵਚਿਂਤਿਤਮ੍
ਨਾਦੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯਥ ਕਾਲੇਨ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਂ ਦਦੌ ਚਾਥ ਭੂਰਿਪੁਤ੍ਰਾਨਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਹ ਵਧੀਕ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਬਾਲੋऽਪਿ ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਾਭ ਵਦਨੋ ਮਦਨੋਪਮਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਦਾष੍ਟਵਰ੍षਦੇਸ਼ੀਯੋ ਹਰਿਕੇਸ਼ੋऽਭਵਚ੍ਛਿਸ਼ੁਃ
ਜਦੋਂ ਹਰਿਕੇਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ,
ਪਾਂਸੁਕ੍ਰੀਡਨਸਕ੍ਤੋਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਲ੍ਲਿਂਗਂ ਰਜੋਮਯਮ੍ 4.1.32.
ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਿਆਂ ਵੀ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਆਕਾਰਯਤਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਨਾਮ੍ਨਾऽਖਿਲਾਨਿ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ।
ਧੂਰ੍ਜਟੇ ਖਂਡਪਰਸ਼ੋ ਮृਡਾਨੀਸ਼ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ
ਧੂਰਜਟੀ, ਖੰਡਪਰਸ਼ੁ, ਮ੍ਰਿਡਾ, ਈਸ਼, ਤੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ—
ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਨੀਲਕਂਠੇਸ਼ ਸ੍ਮਰਾਰੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤੇ
ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਨੀਲਕੰਠ, ਈਸ਼, ਸਮਰਾਰੀ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀਪਤੀ—
ਅਜਿਨਾਂਬਰਦਿਗ੍ਵਾਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਧੁਨੀ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮੌਲਿਜ
ਚਮੜੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਪੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਰਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ—
ਸਵਯਸ੍ਕਾਨਿਤਿ ਮੁਹੁਃ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਲਾਲਯਨ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਂ-ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨ ਪਦ੍ਯਤੇ ਚਾਨ੍ਯਦृਤੇ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਾਜਿਰਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਰਸਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਸਨਾ ਹਰਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।