ਅਤੀਤਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਸ੍ਥ੍ਨਾਂ ਸ੍ਰਕ੍ਕਂਠੇ ਤਵ ਭਾਸਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯਃ ਸ੍ਮਰਤਿ ਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਯਥਾ ਤਮੋ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਸਂਨਿਧਾਵਂਸ਼ੁਮਾਲਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ,
ਯਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਵ ਨਾਮਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਵਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਹੈ,
ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਂ ਕ੍ਵ ਨੁ ਪਾਪਂ ਪਰਿਤਾਪਦਾਯਕਮ੍
ਤਾਂ ਫਿਰ, ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਜਾਤੁਚਿਦਂਧਕਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਵਨਾਮੌष੍ਠਪੁਟਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਜੇ ਕਦੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ,
ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਪਰਂਧਾਮ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾ ਵਿਧृਤ ਵਿਗ੍ਰਹ
ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਅਦ੍ਯ ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋਗਿਨਃ 4.1.31.
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਅਵਿਯੋਗੋऽਸ੍ਤੁ ਮੇ ਦੇਵ ਤ੍ਵਦਂਘ੍ਰਿਯੁਗਲੇਨ ਵੈ 4.1.31.
ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨੋਪਿ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ 4.1.31.
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਦਿ ਦੇਵਾਦ੍ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ 4.1.31.
ਜੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ,
ਤੀਰ੍ਥੇ ਕਾਲੋਦਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਣਮਤ੍ਵਰਃ 4.1.31.
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਤਰਪਣ ਕਰ ਕੇ,
ਕੋਸੌ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੀਦृਗਸ੍ਯ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀ ਹੈ?
ਕਥਂ ਚ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ।
ਸਂਭ੍ਰਮੋ ਵਿਭ੍ਰਮਸ਼੍ਚੋਭੌ ਕਥਂ ਤਦਨੁਗਾਮਿਨੌ
ਕਿਵੇਂ ਭਟਕਾਵਾ ਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਕੁਂਭਸਂਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਦਂਡਪਾਣਿ ਕਥਾਨਕਮ੍
ਹੇ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਦੰਡਪਾਣੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਯਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਾਸ਼ੀਵਾਸਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਭਦ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਂਧਮਾਦਨੇ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਤਨਭਦ੍ਰ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣਭਦ੍ਰਂ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੋऽਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਨਭਦ੍ਰ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਾਂਭਵੇਨਾਥ ਯੋਗੇਨ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਰਤਭੂਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇਸੋऽਥ ਪੂਰ੍ਣਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ 4.1.32.
ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਨਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਨੋਰਥਾਁਲ੍ਲੇਭੇ ਵਿਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੈਕਸਾਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲਏ, ਪਰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸਂਸਾਰਤਾਪਸਂਤਪ੍ਤਾਵਯਵਾਮृਤਸੀਕਰਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣਭਦ੍ਰੋऽਥ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਂਦਿਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਪੂਰਨਭਦ੍ਰ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰਹृਦਿਵ ਜੀਰ੍ਣਾਰਣ੍ਯਮਿਵਾਥਵਾ
ਪਰ ਉਹ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਦੇ ਦਿਲ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ।
ਆਹੂਯ ਗृਹਿਣੀ ਸੋऽਥ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਨਕਕੁਂਡਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਨਕਕੁੰਡਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਨ ਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸੁਖਦਂ ਕਾਂਤੇ ਦਰ੍ਪਣੋਦਰਸੁਂਦਰਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਮਹਿਲ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਂਦ੍ਰਨੀਲਾਰ੍ਚਿਰਰ੍ਚਿਤਾਟ੍ਟਾਲਕਂ ਕ੍ਵਣਤ੍
ਇਸ ਦੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਪਦਮਰਾਗ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।