ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਮਹਾਮੋਹਲੋਭਾਦਿ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਦੀ ਤੀਖੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ,
ਗਂਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਚ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਤੋ ਹਯਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਰਂਤਰ੍ਯੇਣ ਗਂਗਾਯਾਂ ਮਾਸਂ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਦਂ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਨੈਰਂਤਰ੍ਯੇਣ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਰ੍ਵਾਦਿ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਜਲੇ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪਂਡਿਤੋਪਿ ਸ ਮੂਰ੍ਖਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿਕਃ 4.1.27.
ਉਥੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਮੂਰਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੇਸ਼ਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਵਾਯੁਪਾਪ੍ਯਰੋਗੇਣ ਵਿਕਾਸਿਨ੍ਯਾਥ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ—ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਕੀ ਪਰਵਾਹ?
ਯਃ ਕਾਰਯੇਦਾਯਤਨਂ ਗਂਗਾਪ੍ਰਤਿਕृਤੇਰ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਮਹਿਮਾਨਂ ਯੇ ਗਂਗਾਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯੋ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਨਪਯੇਦ੍ਗਾਂਗ ਵਾਰਿਣਾ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਅष੍ਟਕृਤ੍ਵੋ ਮਂਤ੍ਰਜਪ੍ਤੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੈਃ ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਅੱਠ ਵਾਰੀ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ,
ਅष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਗਂਗਾਤੋਯੇਨ ਯਃ ਸਕृਤ੍
ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ—
ਭਾਨਵੇऽਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਕੀਯ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਰਘ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਪਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰਾਣਿ ਘृਤਂ ਮਧੁਗਵਾਂਦਧਿ
ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਦਹੀਂ—
ਅष੍ਟਾਂਗਾਰ੍ਘੋ ਯਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਤੀਵ ਰਵਿਤੋषਣਃ
ਯਮ ਦੇ ਲਈ ਅਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਲਯਂ ਸੁਧੀਃ 4.1.27.
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਂਗਾਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ 4.1.27.
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਤਦ੍ਭੂਮਿਤ੍ਰਸਰੇਣੂਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਯੁਗਮਾਨਯਾ 4.1.27.
ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਾਂਤਰਸਂਸ੍ਥੇषੁ ਭੁਂਜਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇਤ੍ਵਨਂਤਕਮ੍ 4.1.27.
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਖ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਂਤਃ ਪ੍ਰਣਾਵਾਦਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਵਿਂਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਃ 4.1.27.
ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਪृष੍ਠਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ 4.1.27.
ਜੋ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂਸਾਰਵਿषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯੈ ਜੀਵਨਾਯੈ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ 4.1.27.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਂਜਿਨ੍ਯੈ ਜਗਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ 4.1.27.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਮੇਤਚ੍ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 4.1.27.
ਉਸ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਮੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾ ਨਾਥ ਸ੍ਵਸਂਦੇਹਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਉਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਦਾ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਵ ਕ੍ਵ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਗੰਗਾ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਕਾਲਤ੍ਰਯਮੁਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।