ਸਰ੍ਵषਾਮੇਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਵਰਃ
ਸਭ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ,
ਹਰੇਯਸ਼੍ਚਾਵਯੋਰ੍ਭੇਦਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਹਰੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,
ਪਾਪਪਾਂਸੁਮਹਾਵਾਤ੍ਯਾ ਪਾਪਦ੍ਰੁਮਕੁਠਾਰਿਕਾ
ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਹਾੜਾ ਹਾਂ,
ਨਾਨਾਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਗਾਥਾ ਗਾਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ,
ਦੇਵਰ੍षੀਨ੍ਪਰਿਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੀਨਾਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਗਰੀਬ, ਅਨਾਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ,
ਅਪਿ ਨਃ ਸ ਕੁਲੇ ਭੂਯਾਚ੍ਛਿਵੇ ਵਿष੍ਣੌ ਚ ਸਾਮ੍ਯਦृਕ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮਝੇ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੋਪਿ ਵਾ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਵੇ,
ਤੀਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ 4.1.27.
ਜੋ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਚੈਵ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਗਂਗਾਂ ਚ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਰ੍ਗਣਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਂਗਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਮਹਾਮੋਹਲੋਭਾਦਿ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਦੀ ਤੀਖੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ,
ਗਂਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਚ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਤੋ ਹਯਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਰਂਤਰ੍ਯੇਣ ਗਂਗਾਯਾਂ ਮਾਸਂ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਦਂ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਨੈਰਂਤਰ੍ਯੇਣ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਰ੍ਵਾਦਿ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਜਲੇ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪਂਡਿਤੋਪਿ ਸ ਮੂਰ੍ਖਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿਕਃ 4.1.27.
ਉਥੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਮੂਰਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੇਸ਼ਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਵਾਯੁਪਾਪ੍ਯਰੋਗੇਣ ਵਿਕਾਸਿਨ੍ਯਾਥ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ—ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਕੀ ਪਰਵਾਹ?
ਯਃ ਕਾਰਯੇਦਾਯਤਨਂ ਗਂਗਾਪ੍ਰਤਿਕृਤੇਰ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਮਹਿਮਾਨਂ ਯੇ ਗਂਗਾਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯੋ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਨਪਯੇਦ੍ਗਾਂਗ ਵਾਰਿਣਾ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਅष੍ਟਕृਤ੍ਵੋ ਮਂਤ੍ਰਜਪ੍ਤੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੈਃ ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਅੱਠ ਵਾਰੀ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ,
ਅष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਗਂਗਾਤੋਯੇਨ ਯਃ ਸਕृਤ੍
ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ—
ਭਾਨਵੇऽਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਕੀਯ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਰਘ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਪਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰਾਣਿ ਘृਤਂ ਮਧੁਗਵਾਂਦਧਿ
ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਦਹੀਂ—
ਅष੍ਟਾਂਗਾਰ੍ਘੋ ਯਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਤੀਵ ਰਵਿਤੋषਣਃ
ਯਮ ਦੇ ਲਈ ਅਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਲਯਂ ਸੁਧੀਃ 4.1.27.
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਂਗਾਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ 4.1.27.
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਤਦ੍ਭੂਮਿਤ੍ਰਸਰੇਣੂਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਯੁਗਮਾਨਯਾ 4.1.27.
ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ—