ਗੌਰੀਂ ਸ੍ਵਕੀਯ ਏਵਾਂਗੇ ਗੂਹਮਾਨਾਮਿਵ ਹ੍ਰਿਯਾ 1.3.2.21.
ਗੌਰੀ ਨੇ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਥਦ੍ਵਯਮਿਵਾਹ੍ਨਾਯ ਸਂਨਿਕਰ੍षੋਪਲਂਭਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਭੂਦਂਗਂ ਸ਼ਿਵਯੋਰੇਕਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਅਜੀਬ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਸੀ।
ਅਂਗਾਦਰ੍ਧੇਂਦੁਚੂਡਸ੍ਯ ਵਪੁਰਰ੍ਧੇਨ੍ਦੁਕੂਲਿਤਮ੍
ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਚੰਦ ਦੀ ਟਿਕੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਪਿਂਗਲਸਧ੍ਰੀਚੋ ਗਾਤ੍ਰਮੇਕਸ੍ਤਨਂ ਬਭੌ
ਅੰਗ ਇਕੋ ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਛਾਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਵਕਾਸ਼ੋ ਰੁषੋ ਦੇਵਿ ਮਾ ਭੂਰਤਃ ਪਰਂ ਤਵ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁੱਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਾ ਰਹੇ।
ਤਦਪੀਤਸ੍ਤਨੀਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਵਸਾਤ੍ਰ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛਾਤੀ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿ।
ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਰਮਂਤਾਂ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਲੈਣ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗਹਰਂ ਪੁਂਸਾਮਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਭੂਯਾਸ੍ਤਾਂ ਭੂਤਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍ ।।1.3.2.21.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਦੇਵੇ।
ਤਪੋਨੁਰੂਪਂ ਭਜਤਾਂ ਲੋਕੇष੍ਵਾਚਂਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਜਗਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯੈ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ।
ਅਰੁਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸਂਨਿਧਿਮ੍
ਅਰੁਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣ।
ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯਰੁਣਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕਰੁਣਾਰ੍ਦ੍ਰਯਾ
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਅਰੁਣਾ ਦੇਵੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿ।
ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰੁਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੁਲਭਾਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਇਸ ਅਰੁਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਕृਤਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਨਂ ਸ਼ੋਣਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੋਣਗਿਰੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਆਹ੍ਲਾਦਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੋਣੇਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸੁਧਯਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਸੋਣੇਸ਼ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਕਥਂ ਵਜ੍ਰਾਂਗਦਃ ਪਾਂਡ੍ਯਰਾਜਃ ਸ਼ੋਣਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਵਜਰਾਂਗਦ, ਪਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਧੀਸ਼ੌ ਕਾਂਤਿਸ਼ਾਲਿਕਲਾਧਰੌ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਹੋਏ?
ਯਦਿਯਂ ਸ੍ਥੇਯਸੀ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੋ ਭੂਤਨਾਯਕੇ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਹੈ—
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗਦੋਦਂਤਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਭृਤੋਰਪਿ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਜਰਾਂਗਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਆਸੀਦ੍ਵਜ੍ਰਾਂਗਦੋਨਾਮ ਪੁਰਾ ਪਾਂਡ੍ਯੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਕਦੇ ਪਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰਾਂਗਦ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਨ੍ਯਾਯਵਿਜ੍ਜ੍ਞਾਤਾ ਗਂਭੀਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਗੰਭੀਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸਬਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਰ੍ਚਨਰਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛੀਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਧਨਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯਾਵ੍ਯਾਜਾਤ੍ਸ ਚਰਨ੍ਸੁਤੁਰਂਗਮਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਬਹਲਾਮੋਦਂ ਕਂਚਿਤ੍ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਮृਗਮ੍ 1.3.2.22.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਣ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਮृਗੋऽਨੁਦ੍ਰੁਤਸ੍ਤੇਨ ਅਭਿਤਃ ਸ਼ੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਰਣ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗ੍ਨਸਾਰੋਪਿ ਰਾਜਾ ਜਾਤਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚਰਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਅਜ੍ਞਾਤਕਾਰਣੇਨੈਵਂ ਮਾਤਂਗੇਨੇਵ ਪੀਡਿਤਃ
ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।