ਲਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਮੁਤ੍ਕਟਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਨਾਤਿਰੇਕਾਦਪਹਾਯ ਸਰ੍ਵਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵਂ ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਮ੍
ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਲੋਮਸੁਤਯਾ ਪਰੇ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕਾ ਅਪਿ
ਇੰਦਰ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ,
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਂਘਾ ਵਸਵੋऽਪਿ ਸੁਰਾ ਅਪਿ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵਸੁ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ,
ਏਕਾਦਸ਼ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਪਿ ਚ
ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਡੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ,
ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਗਾ ਭੂਤਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਕਿਂਕਰਾਃ
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਸੱਪ, ਭੂਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕ,
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਅਤੀਵ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਭੇਜੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਾਂਤਭੀषਣਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਘੜੀ ਹੋਵੇ।
ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਪ੍ਰਰੂਢਾਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਵ੍ਯਥਾਂ ਜਹੌ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀषੁ ਨਯਨੇ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ਰੀਰਕਂਠਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਣਯੇਨੈਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ; ਹੱਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ।
ਸਰ੍ਵੈਰਾਰਾਧਨੀਯੇਤਿ ਮਯਾਪਿ ਘਟਿਤੋਂਜਲਿਃ 1.3.2.21.
ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਸਿਦ੍ਧਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤਵੇਦਂ ਮੌਗ੍ਧ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਭੁੱਲਭੁੱਲਾਈਅਾਂ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਜਨਮਜਾਤ ਹੈ।
ਤਪਃ ਸਮਾਧਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਕ੍ਵ ਕਰ੍ਕਸ਼ਜਨੋਚਿਤਾਃ । ਨਾਰਾਯਣੋਹਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤਾਂ ਸਖਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਵਾਰੁਣੀ ਤ੍ਵਂ ਫਣੀਂਦ੍ਰੋਹਂ ਰੋਹਿਣੀ ਤ੍ਵਮਹਂ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਵਾਰੁਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਰੋਹਿਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਹਂ ਮੇਰੁਰਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਮੁਰ੍ਵਰਾ
ਤੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੂ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਰਾਜੋਹਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਮਾऽਹਂ ਸਮੀਰਣ
ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਹਾਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਵਾਕ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਥੋਪਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਬੋਲੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅਰਥ ਹਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ।
ਸृष੍ਟਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਪਸਂਹਾਰਵਿਧਾਨਾਨੁਗ੍ਰਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ, ਲੈ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਤ੍ਮਨੋਰ੍ਦੇਵਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਧृਤਸ਼ਰੀਰਯਾ
ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਿੱਤ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।
ਦृष੍ਟਾਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਾਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੌਰੀਂ ਸ੍ਵਕੀਯ ਏਵਾਂਗੇ ਗੂਹਮਾਨਾਮਿਵ ਹ੍ਰਿਯਾ 1.3.2.21.
ਗੌਰੀ ਨੇ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਥਦ੍ਵਯਮਿਵਾਹ੍ਨਾਯ ਸਂਨਿਕਰ੍षੋਪਲਂਭਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਭੂਦਂਗਂ ਸ਼ਿਵਯੋਰੇਕਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਅਜੀਬ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਸੀ।
ਅਂਗਾਦਰ੍ਧੇਂਦੁਚੂਡਸ੍ਯ ਵਪੁਰਰ੍ਧੇਨ੍ਦੁਕੂਲਿਤਮ੍
ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਚੰਦ ਦੀ ਟਿਕੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਪਿਂਗਲਸਧ੍ਰੀਚੋ ਗਾਤ੍ਰਮੇਕਸ੍ਤਨਂ ਬਭੌ
ਅੰਗ ਇਕੋ ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਛਾਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਵਕਾਸ਼ੋ ਰੁषੋ ਦੇਵਿ ਮਾ ਭੂਰਤਃ ਪਰਂ ਤਵ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁੱਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਾ ਰਹੇ।
ਤਦਪੀਤਸ੍ਤਨੀਨਾਮ੍ਨਾ ਨਿਵਸਾਤ੍ਰ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛਾਤੀ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿ।
ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਰਮਂਤਾਂ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਲੈਣ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗਹਰਂ ਪੁਂਸਾਮਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।