ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਪਿ ਲੌਕਿਕਂ ਵृਤ੍ਤਮਵਲਂਬ੍ਯ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਃਕਰਣਕਾਲੁष੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਲਿਨੀ ਕਾਚਨ ਕ੍ਰਿਯਾ 1.3.2.20.
ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਦੀ ਮਲ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਆ ਹੈ।
ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿਰਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਨਲਾਦ੍ਰਿਸ੍ਤਿਰੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਸਪਰ੍ਯਾਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਤਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਂਬਾ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦਾਰੁਣਾ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪਂਚਾਨਾਮਗ੍ਨੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਰੇਜੇ ਹੈਮੀ ਸ਼ਲਾਕੇਵ ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਾ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰਜਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀ ਸਮਾਪੇਦੇ ਸ਼ੁਭਾ ਤਿਥਿਃ
ਕਾਰਤਿਕੀ ਦੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਆ ਗਈ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਕਿਮਪਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਨੁਪਾਧਿਕਵੈਭਵਮ੍
ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਮਕ ਅਣਮਿੱਥ ਸੀ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਮਭਿਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰ੍षਿਸਂਗਤੈਃ
ਉਹ ਜੋਤ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪੂਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਹਾਪ੍ਰਦੀਪਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਥਂ ਤੁष੍ਟਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਮੇਰੁਚਾਪਾਯ ਕੈਲਾਸਾਚਲਵਾਸਿਨੇ 1.3.2.20.
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਰੁਣਾਦਿਸੁਰਾਰ੍ਚ੍ਯਾਯ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ
ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਯ ਜਹ੍ਨੁਸੁਤਾਚਨ੍ਦ੍ਰ ਲੇਖਾਲਂਕृਤਸ਼ੇਖਰ
ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਚੰਦਰੀ ਲੇਖ ਨਾਲ ਸਿਰ ਸਜਾਇਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ।
ਜਯ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾਸਂਗਸਂਭृਤਾਨਂਗਵੈਭਵ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ।
ਜਯ ਸਂਧ੍ਯਾਸਮੋਪੇਤਸਂਭृਤਾਨਂਦਤਾਂਡਵ
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਤਾਂਡਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ।
ਜਯ ਹੇਰਂਬਜਨਕ ਜਯ षਣ੍ਮੁਖਵਤ੍ਸਲ
ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਣਮੁਖ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਲਈ।
ਲਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਮੁਤ੍ਕਟਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਨਾਤਿਰੇਕਾਦਪਹਾਯ ਸਰ੍ਵਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵਂ ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਮ੍
ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਲੋਮਸੁਤਯਾ ਪਰੇ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕਾ ਅਪਿ
ਇੰਦਰ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ,
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਂਘਾ ਵਸਵੋऽਪਿ ਸੁਰਾ ਅਪਿ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵਸੁ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ,
ਏਕਾਦਸ਼ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਪਿ ਚ
ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਡੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ,
ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਗਾ ਭੂਤਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਕਿਂਕਰਾਃ
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਸੱਪ, ਭੂਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕ,
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਅਤੀਵ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਭੇਜੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਾਂਤਭੀषਣਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਘੜੀ ਹੋਵੇ।
ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਪ੍ਰਰੂਢਾਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਵ੍ਯਥਾਂ ਜਹੌ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀषੁ ਨਯਨੇ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾ ਸ੍ਮਿਤਸ਼ਰੀਰਕਂਠਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਣਯੇਨੈਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ; ਹੱਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ।