ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਯੋ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍ 4.1.21.
ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਅਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ 4.1.21.
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬਣਾਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ—
ਨਰੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਪਿ 4.1.21.
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧ੍ਰੁਵ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇ—
ਧ੍ਰੁਵਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਧ੍ਰੁਵ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਰਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੋऽਥ ਲੋਕਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਹਸਾ ਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ, ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ!'
ਕਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਵਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਤਪਸਾ ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾਃ
ਇਥੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਲਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜੋਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਕਥਾਂ ਕਥਯਤੋਰ੍ਭਗਵਦ੍ਗਣਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੰਗਤਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਪਿਆਰੀ।
ਨਿਵਸਂਤ੍ਯਮਲਾ ਯਤ੍ਰ ਮਾਨਸਾ ਬਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ
ਇਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਯੋਗਿਨੋ ਯੇ ਵੈ ਹ੍ਯਸ੍ਖਲਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਹੋਰ ਜੋਗੀ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਵਿਚ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ।
ਜਨਲੋਕਾਤ੍ਤਪੋਲੋਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਲੋਚਨਗੋਚਰਃ 4.1.22.
ਜਨਲੋਕ ਤੋਂ, ਤਪੋਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਾਜਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵਸੇਯੁਰ੍ਦਾਹਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇਵਤਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਛੋਹ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਪਸਾ ਤੋष੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਮਭਿਲਾषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਲੋਂਛ ਵृਤ੍ਤਯਾ ਯੇ ਵੈ ਦਂਤੋਲੂਖਲਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਚੁਣ ਚੁਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਹਲ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਤਪਸੋ ਵਰ੍षਾਸੁ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇਸ਼ਯਾਃ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰਨੀਰਵਿਪ੍ਰੂषਸ੍ਤृषਿਤਾ ਯਤਯੋऽਪਿਬਨ੍
ਪਿਆਸੇ ਯਤੀ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਦੋषੋ ਰਵਿਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਂਘ੍ਰਿ ਸ੍ਥਾਣੁ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ।
ਮਾਸੋਪਵਾਸਵ੍ਰਤਿਨਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਵਰ੍षਨਿਮੇषਾ ਵੈ ਵਰ੍षਧਾਰਾਂਬੁ ਤਰ੍षਕਾਃ
ਜੋ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਅੱਖ ਮਿਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਸ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਟਾਟਵੀ ਕੋਟਰਾਂਤਃ ਕृਤਨੀਡਾਂਡਜਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਟਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੋਸਲੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨੈਃ ਪਰਿਤੋ ਵੇष੍ਟਿਤਾਵਯਵਾਸ਼੍ਚ ਯੇ 4.1.22.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲਤਾਂ ਦੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਸੁਤਪਃ ਕ੍ਲਿष੍ਟਵਰ੍ष੍ਮਾਣੋ ਯੇ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਪਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤਪ ਨਾਲ ਕਲੇਸ਼ਤ ਹਨ, ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦਿਤ੍ਥਂ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਗਣਯੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਵਰਾਵਂਤੌ ਗਣੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਤੌ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਣ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਚਾਰਚਂਚੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤੀਪਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਸੁ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਉਲਟ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ।
ਅਯਿ ਦ੍ਵਿਜ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਕ
ਅਰੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਕ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚੈਤਦ੍ਭਵਤੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਲਦੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ—
ਆ ਵੈਰਾਜਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦਮੁਪਸਂਹਰਤੇ ਹਰਃ
ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।