ਰਮ੍ਯਂ ਮਧੁਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਮੁਨਾਯਾਸ੍ਤਟੇ ਮਹਤ
ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਧੁਵਨ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਆਦ੍ਯਂ ਭਗਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਰਿਮੇਧਸਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦਾ ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਹੈ।
ਜਪਨ੍ਸ ਵਾਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯਂ ਪਰਂਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਹਰਿਰ੍ਹਰਿਤ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਹਰਿਰ੍ਹਰਿਮਰੀਚਿषੁ
ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਜਲੇ ਸ਼ਾਲੂਰਕੂਰ੍ਮਾਦਿ ਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਸ਼ਾਲੂਰ ਮੱਛੀ, ਕਛੂਆ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰੂਪਃ ਪਾਤਾਲੇ ਗਗਨੇऽਨਂਤਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ 'ਅਨੰਤ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੇषੁ ਯੋ ਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸਤਿਰ੍ਹਿ ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਵਿष੍ਲृਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਵਯਂਧਾਤੁਰ੍ਯਤ੍ਰਸਾਰ੍ਥਕਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਸਲ ਮਹੱਤਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਹृषੀਕਾਣਾਮੀਸ਼ਨਾਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨ ਚ੍ਯਵਂਤੇਪਿ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਤਿ 4.1.20.
ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਚਰਾਚਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯੋ ਬਭਾਰ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਣੁਪਦਾਦृਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹੌ ਤਸ੍ਯ ਜਾਤੌ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਾਵਪਿ
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਧੁਨੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਧੁਨੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ।
ਗੋਵਿਂਦਚਰਣਾਰ੍ਥਾਰ੍ਚਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂਕਰ੍ਮਵੈ ਵਿਨਾ
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਰਗੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ,
ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਨੋ ਮਨੁਤੇ ਹਰੇਃ
ਹਰੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਮਨ ਸਾਰੇ ਦਵੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਚਰਣੌ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰਣੌ ਹਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਂਗਣਮ੍
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਓਟ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਣੀਪ੍ਰਮਾਣੀ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਗੋਵਿਂਦਗੁਣਵਰ੍ਣਨੇ
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤਾਂਤਕਮਲਾਕਾਂਤ ਨਾਮਧੇਯਸੁਧਾਰਸਮ੍
ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮੁਕੁਂਦ ਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵ ਪਦ੍ਮਾਮੋਦਪ੍ਰਮੋਦਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਗਿਂਦ੍ਰਿਯਂ ਮਧੁਰਿਪੋਃ ਪਰਿਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਦਦ੍ਵਯਮ੍ 4.1.20.
ਮਧੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ,
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਵਿषਯਾਧਾਰਂ ਸਾਰਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਪਰਮ੍
ਧਵਨੀ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰ ਪਰਮ ਦਾਮੋਦਰ ਹੈ।
ਲੁਪ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੇਜਾਂਸਿ ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਤਪਨੋਦਯੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਚਮਕ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੇਜ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਂਦ੍ਰ ਚਂਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿ ਵਰੁਣ ਸਮੀਰਣ ਧਨਾਧਿਪਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ,
ਵੈਮਾਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇਪਿ ਵਸੁਮੁਖ੍ਯਾ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਧ੍ਰੁਵਃ ਪਾਦਂ ਮਿਨੋਤਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਅਹੋ ਤਦਂਗਸਂਗੀਨਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਡ੍ਯਂ ਜਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਅਹੋ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸੁਸਤਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵੀ,
ਯਾਵਂਤਿ ਵਿष੍ਵਕ੍ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਿਦ੍ਧਰੂਪਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਜਿੰਨੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਗੁਣ ਹਨ,
ਅਹੋ ਨਿਜਗੁਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਤਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਅਹੋ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਪਿ ਸ਼ਬ੍ਦਗੁਣਿਨਾ ਧ੍ਰੁਵਾਰਾਧਨਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਅਸਮਾਨ ਵੀ, ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਗੁਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧ੍ਰੁਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਨਾਲ,
ਆਰਾਧਿਤੋऽਨੁਦਿਵਸਂ ਸਭੂਤੈਰਪਿ ਪਂਚਭਿਃ 4.1.20.
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਤੱਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।