ਏਕੇਨ ਸਾਰਥਿਂ ਰਥ੍ਯਾਨष੍ਟਭਿਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਪਦਾਤਿਰਥ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਂ ਜ੍ਵਲਦਾਕृਤਿਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਪੰਨੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕੁਰ੍ਵਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਦ੍ਰਾਣੇ ਮਾਤृਮਂਡਲੇ 1.3.2.19.
ਦੇਵਤੇ ਚੀਖ ਪਏ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਗੋਲ ਡਰ ਗਿਆ।
ਕृਪਾਣਮਂਕੁਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ਂ ਭੁਸ਼ੁਂਡੀਂ ਕਰਵਾਲਿਕਾਮ੍
ਤਲਵਾਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਫੰਨਾ, ਗਡ਼ਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੋਢੀ—
ਪਰਸ਼੍ਵਧਂ ਭਿਂਡਿਪਾਲਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਲਗੁਡਂ ਚ ਸਃ
ਕੁਹਾੜੀ, ਗਡ਼ਾ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਗੋਲਾ—ਉਹ (ਦੈਤ) ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਆਪਤਂਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਵੈਰਿਣਾਮ੍
ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਚੁੱਕਦੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਆਏ।
ਦੁਰ੍ਗੋਪਵਾਹ੍ਯਃ ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਲਾਂਗੂਲਾਗ੍ਰੇਣ ਮੁਦ੍ਰਿਤਮ੍
ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਰੋਡਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਜਃ
ਕਦੇ ਸਿੰਘ, ਕਦੇ ਸੂਰ, ਕਦੇ ਬਾਘ, ਕਦੇ ਹਾਥੀ—ਇੱਕ ਪਲ ਇਹ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਉਹ।
ਮਹਿषੋऽਥ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਤ੍ਯਮਰ੍षਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਗਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹੀਤਲੇ
ਕਦੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੀ, ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਮਾਤृਚਕ੍ਰੇਣ ਦੁਰ੍ਗਾ ਮਹਿषਦਾਨਵਮ੍
ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੇੜੇ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਦਾਨਵ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤਘਰ੍ਘਰਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਯਾਵਤ੍ਪਤਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਜਦ ਦਾਨਵ ਡਿੱਗਿਆ, ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਘਰਘਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਕਂਠਪੀਡਨਤੋ ਯਾਤਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਰੁਹਃ 1.3.2.19.
ਗਲ ਘੁੱਟਣ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤਿ ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਸਮਿਤਿ ਕਾਸਰਾਸੁਰੇ ਦਲਿਤੇ ਸਮਸ੍ਤਭੁਵਨੈਕਕਂਟਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕਾਸਰਾ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ,
ਅਹੋ ਦੁਰਿਤਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਹ, ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ! ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਨਿਹਤੇ ਮਹਿषਾਸੁਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਨਨਾਮ ਗੌਰੀਮਨ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਖਙ੍ਗਧਾਰਿਣਾ
ਗੌਰੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਹਰ੍षੇਣ ਨृਤ੍ਯਂਤੀਂ ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਯਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤ੍ਵਯਾਤਿਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਂਧ੍ਯਵਾਸਿਨਿ
ਵਿੰਧਿਆ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੈਤਨ੍ਮਾਹਿषਂ ਸ਼ੀਰ੍षਮਪਵਿਤ੍ਰ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਹੁਣ, ਇਸ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਹਟਾ ਦੇ।
ਇਤਿ ਗੌਰ੍ਯੋਦਿਤਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਜੁਗੁਪ੍ਸਾਕੁਲਮਾਨਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੁਰਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗ੍ਰਿਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਿ ਨਵਂ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਵਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣਾਓ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਇਤੀਰਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰਿਤਸ਼ਂਕਿਨੀ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਪਾਤਾਲਾਵਧਿ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਤ੍ਪਾषਾਣਤਲਤਸ੍ਤਤਃ 1.3.2.20.
ਫਿਰ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਚੀਰੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ—
ਮਮਜ੍ਜ ਸਾਪਿ ਗਂਭੀਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਭਸਿ ਪਾਵਨੇ
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਾਵਨ੍ਮਹਿषਕਂਠਸ੍ਥਂ ਲਿਂਗਂ ਤਦ੍ਗਲਿਤਂ ਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਨ੍ਮਮਜ੍ਜ ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤੀਰ੍ਥਾਂਭੋਧੂਤਕਲ੍ਮषਾ
ਫਿਰ ਦੁਰਗਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਕृਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਨਿਰਤਪਾਪਾਂ ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖਿਆ,
ਮਹਿषਾਸੁਰਸਂਹਾਰੇਂऽਜਸਾ ਸ੍ਵਨੁਮਤਿਃ ਕृਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।