ਤੁष੍ਟਾਵਾष੍ਟਤਨੁਂ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਫੁ ਲ੍ਲ ਨਯਨਾਂਚਲਃ 4.1.16.
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ,
ਭਾਰ੍ਗਵ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਭਾਭਿਰਾਭਿਰਭਿਭੂਯ ਤਮਃ ਸਮਸ੍ਤਮਸ੍ਤਂ ਨਯਸ੍ਯਭਿਮਤਾਨਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਣਾਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ,
ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤ੍ਯष੍ਟਕੇਨੇष੍ਟਂ ਪਰਿष੍ਟੂਯੇਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ 4.1.16.
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਅੱਠ-ਰੂਪ ਤੇ ਅੱਠ-ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ,
ਅਤ੍ਯਰ੍ਕਮਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ(?) ਚ ਤੇ ਤੇਜੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯਤਿਤਾਰਕਮ੍ 4.1.16.
ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ,
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਥਂ ਸਧਰ੍ਮਿਣਿ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ 4.1.16.
ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਵਰਤੇ, ਸਚਮੁਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਲੋਕ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ,
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੀਣਿਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਮਮ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਕਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਨਿਧੇਰ੍ਲੋਕਃ ਸ਼ੋਕਹृਤ੍ਤ੍ਵੇष ਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਕਿਹੜਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪਾਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ?
ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਪਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਣੀਮਮृਤਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਬਾਣੀ ਪੀ ਕੇ,
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵੋ ਭੂਸੁਤੋਯਂ ਯਥਾਭਵਤ੍
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ,
ਪੁਰਾ ਤਪਸ੍ਯਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਵਿਯੋਗਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਲੋਹਿਤਾਂਗੋ ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲਾਲ-ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ,
ਮਾਹੇਯ ਇਤ੍ਯਤਃ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਪਰਾਮੇष ਗਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਹੇਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ,
ਅਸਿਸ਼੍ਚ ਵਰਣਾ ਚਾਪਿ ਸਰਿਤੌ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉੱਥੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤਲਵਾਰ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਦੋ ਦਰਿਆ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਗੋਪਿ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਤਂ ਹਿ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮृਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ 4.1.17.
ਉੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਯੇऽਵਿਮੁਕ੍ਰੇਤਨੁਤ੍ਯਜਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਵਿਮੁਕਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਲਿਂਗਂ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾਂਗਾਰਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦਂਗਾਰਵਤ੍ਤੇਜੋ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਸ਼ਰੀਰਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਤੇਜ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋਂਗਾਰਕ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਗਾਰਕ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗਾਰਕ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਵਹਾਂਭਸਿ
ਜੋ ਅੰਗਾਰਕ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਗ੍ਰਹਪੀਡਾ ਚ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਵਾਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਉਪਰਾਗਸਮਂ ਪਰ੍ਵ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਕਾਲਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾ ਯੇ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਂਗਾਰਯੋਗਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੰਗਾਰਕ ਚੌਥ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਂਗਾਰਕਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਜਜ੍ਞੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਾਰਕ ਚੌਥ ਨੂੰ ਹੀ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਭਕ੍ਤਵ੍ਰਤੀ ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਣਨਾਯਕਮ੍ 4.1.17.
ਉੱਥੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਂਗਾਰੇਸ਼੍ਵਰ ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ,
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਥਂ ਕਥਯਤੋਰੇਵ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀਂ ਕਥਾਮ੍
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਨੇਤ੍ਰਾਨਂਦਕਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾऽਥ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ—
ਅਧ੍ਵਖੇਦਾਪਨੋਦਾਯ ਪੁਨਰਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰਃ ਕਥਾਮ੍
ਰਾਹ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ—
ਵਿਧੇਰ੍ਵਿਧਿਤ੍ਸਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਰਚਨਾਂ ਮੁਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਣਣੀ ਚਾਹੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।