ਤਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਵਲਂਬ੍ਯੇਹ ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਮਰਿਭਿਃ ਸਹ 4.1.16.
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੋ।
ਅਦ੍ਯੈਤਾਨ੍ਵਿਵਸ਼ਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਅੱਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਸ ਚਾਪਿ ਯੋਗੀ ਯੋਗੇਨ ਯਦਿ ਨਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਯੋਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ—
ਇਤ੍ਯਂਧਕਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਮਚਾਈ।
ਸਤ੍ਯਾਯੁਪਿ ਨ ਨੋ ਜਾਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਮਥਾਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਯੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਵਿਹਾਯਾਜੌ ਬਹੁਮਾਨਧਨਾ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਅਯਸ਼ਸ੍ਤਮਸਾ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਮਲਿਨੀਕृਤ੍ਯਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੈਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਦਾਨੈਃ ਕਿਂ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਤੀਰ੍ਥਪਰਿਮਜ੍ਜਨੈਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਕਰਣ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯੇਤਿ ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦਨੁਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਨੁਜ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਣਾਸਿਵਜ੍ਰੌਘੈਃ ਕਟਂਕਟਸ਼ਿਲਾਮਯੈਃ
ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਖਟ੍ਵਾਂਗੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਲਕੁਟੈਰ੍ਮੁਸਲੈਰਲਮ੍ 4.1.16.
ਲਾਠੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੋਸਲ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਵਿਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਚ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾਮ੍
ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਡਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ
ਰਣਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਬਹੁਬृਂਹਿਤੈਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁੰਕਾਰ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਵਨੈਰਵਾਪੂਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮ੍ਯੋਰ੍ਯਦਂਤਰਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਗਜਵਾਜਿਮਹਾਰਾਵ ਸ੍ਫੁਟਚ੍ਛਬ੍ਦਗ੍ਰਹਾਣਿ ਚ
ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੀਕਾਂ,
ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਹਸ੍ਤਿਰਥਾਨਿ ਚ
ਅਜੀਬ ਖੂਨਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਤੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਵੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭਜ੍ਯਮਾਨਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇधर-ਉਧਰ ਤੋੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ,
ਸ਼ਰਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਜ੍ਰਾਘਾਤੈਰ੍ਨਗਾ ਇਵ
ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ,
ਯਾਂਤਮਾਯਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੂਰਸ੍ਥਂ ਨਿਕਟਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਉਂਦੇ, ਜਾਂਦੇ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵਿਨਾਯਕੇਨ ਸ੍ਕਂਦੇਨ ਨਂਦਿਨਾ ਸੋਮਨਂਦਿਨਾ
ਵਿਨਾਇਕ, ਸਕੰਦ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਸੋਮਨੰਦੀ ਵਲੋਂ,
ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਗਣੈਰੁਗ੍ਰੈਰਂਧਕੋਪ੍ਯਂਧਕੀਕृਤਃ 4.1.16.
ਉਹ ਉਗ੍ਰ ਗਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਅੰਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯਯੋਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਭ੍ਰਮਨ੍ਸੋਥ ਵਿਨਿਃਕੇਤੋ ਯਥਾਨਿਲਃ
ਸੁਰاخ ਲੱਭਦੇ, ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਮਾਦਿਤ੍ਯਾਪ੍ਯਰਸਾਂ ਤਥਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਵੀ,
ਸਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍
ਭਵ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ,
ਸ਼ਾਂਭਵੇਨਾਥਯੋਗੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਰੂਪੇਣ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਭੂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਨ੍ਨਿਃਸृਤੋਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭृਗੁਨਂਦਨ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਜਠਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਦੇਵੋਪਿ ਮੁਮੁਦੇਤਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਬੀਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਰ੍ਕਸਦृਸ਼ ਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਦਯਾਨ੍ਮੁਦਂ ਲੇਭੇ ਸ ਦਾਨਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।