ਕੁਂਜਰਾ ਇਵ ਸਿਂਹੇਭ੍ਯੋ ਗਰੁਡੇਭ੍ਯ ਇਵੋਰਗਾਃ 4.1.16.
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਸੱਪ ਗਰੁੜਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ—
ਵਜ੍ਰਵ੍ਯੂਹਮਨਿਰ੍ਭੇਦ੍ਯਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਦੇਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਵਜਰ-ਜੋੜ ਬਣਾਵਟ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰਣਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਆਪ੍ਤਭਾਵੇਨ ਚ ਵਯਂ ਪਾਦੌ ਤਵ ਸੁਖਪ੍ਰਦੌ
ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਾਭਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪਾਕਂ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਚੈਵ ਵਿਪਾਕਂ ਪਾਕਹਾਰਿਣਮ੍
ਪਾਕ, ਕਾਰਤਸਵਨ, ਵਿਪਾਕ ਅਤੇ ਪਾਕਹਾਰੀਨ—
ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਾਂਤੈਃ ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਮਾਥਿਭਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕਣਧੂਮਂ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਰਦਾਂ ਪੁਰਾ
ਕਣਧੂਮ ਪੀ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਰਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਂ ਤਤ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਂਧਕਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਧੀਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋਮੁਨਿਃ
ਅੰਧਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸੀ—
ਦਾਨਵਾਧਿਪਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥ੍ਯਂ ਯਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ 4.1.16.
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਚ ਹੈ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕਣਧੂਮਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍
ਕਣਧੂਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਔਖੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੀ ਕੇ—
ਏਤਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸੋਹਂ ਪ੍ਰਮਯੈਰ੍ਮਥਿਤਾਨ੍ਰਣੇ
ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਾਨ੍ਨੀਰੁਜਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਸੁਪ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਜਖਮਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਪਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ਕਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣਾਈ।
ਵੇਦਾ ਇਵ ਸਦਭ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਮਯੇ ਵਾ ਯਥਾਂਬੁਦਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਉਜ੍ਜੀਵਿਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਹੁਂਡਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਤੁਹੁੰਢਾ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ,
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣੋਜੀਵਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਵਲੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ,
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪੇ ਪ੍ਰਮਥੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਤਿ ਯੁਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇ
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦਾ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਜਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਯ ਯੋਨਿਮੁਗ੍ਰਮੁਵਾਚ ਨਂਦੀ ਕਨਕਾਵਦਾਤਮ੍
ਨੰਦੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, 'ਜਿੱਤ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਤੀਖੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਵृਥਾ ਨਃ ਸਂਜੀਵ੍ਯ ਤਾਨਾਜਿਮृਤਾਨ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ 4.1.16.
ਅੱਜ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ pointless ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤੁਹੁਂਡਹੁਂਡਾਦਿਕਜਂਭਜਂਭਵਿਪਾਕਪਾਕਾਦਿ ਮਹਾਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਃ
ਤੁਹੁੰਢਾ, ਹੁੰਢਾ, ਜੰਭਾ, ਜੰਭਾ, ਵਿਪਾਕ, ਪਾਕ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ,
ਯਦਿ ਹ੍ਯਸੌ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯੇਦਤ੍ਰ ਪੁਨਃਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍
ਜੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤਮ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ,
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮਥੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਸ ਨਂਦਿਨਾ ਵੈ ਪ੍ਰਮਥੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ
ਨਂਦਿਨ੍ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਰਿਤੋਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰਵਰ੍ਯਂ ਦਿਤਿਨਂਦਨਾਨਾਮ੍
ਨੰਦੀ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾ।
ਸ ਏਵ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜੇਨ ਨਨਾਦ ਨਂਦੀ ਵृषਸਿਂਹਨਾਦਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਬਲਦਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਦਿਤਿਜੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਪਾਸ਼ਾਸਿਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਲਸ਼ੈਲਹਸ੍ਤੈਃ
ਉਹ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਾਸ, ਤਲਵਾਰ, ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਂਬਰਂ ਵਿਚ੍ਯੁਤਭੂषਣਂ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਂ ਬਲਿਨਾ ਗृਹੀਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ, ਗਹਿਣੇ ਵਿਖੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਂਭੋਲਿ ਸ਼ੂਲਾਸਿਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨਾਮੁਦ੍ਦਂਡਚਕ੍ਰੋਪਲ ਕਂਪਨਾਨਾਮ੍
ਬਿਜਲੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ,
ਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਣਾਧਿਰਾਜੋ ਮੁਖਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਹਥਿਆਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।