ਸ਼ਂਭੋ ਸ਼ਿਵਸ਼ਿਵਾਕਾਂਤ ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਰੀ ਕਂਠਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਲ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪਿਨਾਕਪਾਣੇ ਗਿਰਿਸ਼ ਸ਼ਿਤਿਕਂਠ ਸਦਾਸ਼ਿਵ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ।
ਸ੍ਤੁਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰਿਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ 4.1.15.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਯਮੇਵ ਵਰੋ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸਿ ਯਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਨਾਥ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ
ਉਸ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਬੋਲਿਆ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਲੋਕਾਦੁਪਰਿ ਤਵ ਲੋਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰਾ ਲੋਕ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯਕਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਇਹ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛਂਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਸਮਰ੍ਚਨਲਬ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਂਸਾਰਸਿਂਧੁਮਧਿਗਮ੍ਯ ਨਰੋ ਹ੍ਯਗਾਧਮ੍
ਗਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੁਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਚਂਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਭਾਗੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਚੰਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਬੁਧੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਗਣੌ ਯਾਵਤ੍ਕਥਾਮਿਤ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਬੁਧਲੋਕਗਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਣਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਬੁਧ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਲੋਕੋਯਮਦ੍ਭੁਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ, ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਅਸਚਰਜ ਲੋਕ ਹੈ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕਣਧੂਮਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍
ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਨਾਜ ਦੀ ਧੂੜ ਦਾ ਕਠੋਰ ਧੂੰਆ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਇਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੋਤਿ ਦੁਪ੍ਕਰਾਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਭਾਗਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ ਕੋਸੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਲੋਕ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਇਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ?
ਆਚਕ੍ਸ਼ਾਥਾਮਿਦਂ ਦੇਵੌ ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੂ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਪਮृਤ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਹੀਯਂਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਯੁਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਜੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਾਯਾਮਂਧਕਾਂਧਕਵੈਰਿਣੋਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ,
ਅਪਸृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਦਂਧਕਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸਂਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਧਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਯਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਗਾਨ੍
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕੁਂਜਰਾ ਇਵ ਸਿਂਹੇਭ੍ਯੋ ਗਰੁਡੇਭ੍ਯ ਇਵੋਰਗਾਃ 4.1.16.
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਸੱਪ ਗਰੁੜਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ—
ਵਜ੍ਰਵ੍ਯੂਹਮਨਿਰ੍ਭੇਦ੍ਯਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਦੇਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਵਜਰ-ਜੋੜ ਬਣਾਵਟ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰਣਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਆਪ੍ਤਭਾਵੇਨ ਚ ਵਯਂ ਪਾਦੌ ਤਵ ਸੁਖਪ੍ਰਦੌ
ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਾਭਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪਾਕਂ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਚੈਵ ਵਿਪਾਕਂ ਪਾਕਹਾਰਿਣਮ੍
ਪਾਕ, ਕਾਰਤਸਵਨ, ਵਿਪਾਕ ਅਤੇ ਪਾਕਹਾਰੀਨ—
ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਾਂਤੈਃ ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਮਾਥਿਭਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕਣਧੂਮਂ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਰਦਾਂ ਪੁਰਾ
ਕਣਧੂਮ ਪੀ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਰਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਂ ਤਤ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਂਧਕਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਧੀਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋਮੁਨਿਃ
ਅੰਧਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸੀ—