ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਦ੍ਯੂਤਕਰ੍ਤृਣਾਂ ਭੂਰਿ ਤੇਨਾਰ੍ਪਿਤਂ ਵਸੁ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਭਾਜਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਂਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਮਯਾਨਿ ਚ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਤੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਵੀ।
ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਕ੍ਸ਼ਿਕੋ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਜੂਆਰੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਥਂ ਨਾਜ੍ਞਾਯਿ ਤਨਯੋ ऽਵਿਨਯਾਨਯਕੋਵਿਦਃ
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਵਾਸਸਾ ਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਪੜਾ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਯਿਨਿ ਕੁਤ੍ਰਾਸਿ ਕ੍ਵ ਤੇ ਗੁਣਨਿਧਿਃ ਸੁਤਃ
ਦੀਕਸ਼ਿਤਾਯਿਨੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ virtuous, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਅਂਗੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨ ਕਾਲੇ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇਂऽਗੁਲਿਤੋ ਹृਤਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਈ ਸੀ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਤਾ ਸਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਯਿਨੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੀਕਸ਼ਿਤਾਯਿਨੀ ਡਰ ਗਈ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵਪੂਜਾਰ੍ਥਮੁਪਹਾਰਾਦਿ ਕਰ੍ਮਣਿ 4.1.13.
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਕਰਣਵ੍ਯਗ੍ਰਯਾ ਮਯਾ
ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤ ਉਵਾਚ ਹਂਹੋ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜਨਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਭਾषਿਣਿ
ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹੈ,
ਤਦਾਤਦੇਤਿ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਨਾਥੇਦਾਨੀਂ ਸ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, 'ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੈ,' ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਟਕਃ ਪਤ੍ਨਿ ਮਾਂਜਿष੍ਠੋ ਯੋ ਮਯਾऽਰ੍ਪਿਤਃ
ਪਤਨੀ, ਤੇਰਾ ਲਾਲ ਚਾਦਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ?
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਨੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੋਪਿ ਭृਂਗਾਰੁਰ੍ਮਣਿਮਂਡਿਤਃ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਗਹਣੇ ਵਾਲਾ ਭੁੰਬੀ-ਆਕਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਗੌਡੀ ਤਾਮ੍ਰਘਟੀ ਕ੍ਵ ਸਾ
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਕਾਂਸ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਗੌੜੀ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਘੜੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਸਾ ਪਰ੍ਵਤਦੇਸ਼ੀਯਾ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਸ਼ਿਲੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਚੰਦਨ-ਪੱਥਰ ਦੀ ਭਾਂਡਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਕੁਲਜੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੁਪ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵृਥਾ
ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ, ਹੇ ਕੁਲਵੰਤਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਾਂ।
ਅਨਪਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤੇਨਾਹਂ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕੁਲਦੂषਿਣਾ
ਉਸ ਮੰਦ, ਕੁਲ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਬੇਪੁੱਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਨृਣਾਂ ਕੁਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਕੁਲਪਾਂਸਨਾਤ੍ 4.1.13.
ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਬੇਪੁੱਤ ਹੋਣਾ, ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਇੱਜਤ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਹ੍ਨਿਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਦਿਨ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਕੇ—
ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਦੇਸ਼ਾਂਤਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਧਨਃ ਸਦ੍ਵਿਦ੍ਯਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਸੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਾਯਜੂਕੇ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਕ੍ਵਕ੍ਵ ਮੇ ਵ੍ਯਸਨਂ ਤਥਾ
ਯਾਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਮੇ ਪਰਿਚਿਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਜਾਣੂ ਕਿਤੇ ਹੈ।
ਸਦਾਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਭਾਨੌ ਪ੍ਰਸੂਰ੍ਮੇ ਮृष੍ਟਭੋਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਨੁਰਸ੍ਤਾਚਲਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਮਹੋਪਹਾਰਾਨਾਦਾਯ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਰਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ-ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਗਂਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਸ ਤਮਨ੍ਵਗਾਤ੍ 4.1.13.
ਪਕਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਲਾਯਮਾਨੋ ਨਿਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।