ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਇਮਾਂ ਗਂਧਵਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਵਾਯੋਰ੍ਵਿਲੋਕਯ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੰਧਵਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੋ।"
ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਂਜਨੋ ਨਾਮ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਾਣੋਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੰਜਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਯਪਦਾਯਾਦਃ ਪੂਤਾਤ੍ਮੇਤਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਤਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ,
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਃ
ਉਸ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮੁੰਦਰ, ਬੋਲਿਆ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਰਾਧਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਤੀਬਰ ਤਪ ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ,
ਦੇਵਦੇਵਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ,
ਵੇਦਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚ ਵਿਂਦਂਤਿ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ 4.1.13.
ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕੀ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਪਿ ਗਿਰਾਂ ਗੋਚਰੋ ਨ ਚ ਵਾਕ੍ਪਤੇਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪ੍ਰਮਿਮੀਤੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤੁਤਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਭੇਦਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਯਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੋ; ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।
ਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਭਵਾਨੇਕੋ ਰੂਪਨਾਮ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਕਲੇ ਸੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਯਦੈਕਲੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਰਂਤੁਂ ਸ੍ਵੈਰਚਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕਲੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਾਣ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਕਲੇ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਦੋ ਬਣ ਗਏ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭ੍ਯਾ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਜਲੀਲਯਾ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ,
ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਾਨੀਸ਼ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਭਵਾਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਉਮਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਂ ਤਵ ਵਿਧਿਰ੍ਵਾਮਾਂਗਂ ਤਵ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਤੁਾਡਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵੇਦਾਦਂਬੁਨਿਧਯਸ੍ਤਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਸਮੀਰਣਃ 4.1.13.
ਤੁਾਡੀ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣੇ; ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਨ ਹਵਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਬਾਹੁ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਊਰੁਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਜਾਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ; ਤੇ ਵੈਸ਼ ਜਾਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉਰੂਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸृਜਃ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁऽਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਤਾਤ੍ਮਨਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ,
ਸਰ੍ਵਗੋ ਮਮ ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧਕਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਤਵ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਦੇਖਣਗੇ,
ਪਵਮਾਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਨ੍ਮਸਕृਨ੍ਨਰਃ
ਪਵਮਾਨੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਦੇਖ ਲੈਣ,
ਸੁਗਂਧਚਂਦਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਮਾਨਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 4.1.13.
ਪਵਮਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯੇषਾਲਕਾਪੁਰੀ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।