ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਮਥਯਾਮਿਨ੍ਯਾਮਭੂਤ੍ਕੋਲਾਹਲੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋਇਆ।
ਮਾ ਮਾਰਯਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਯਧ੍ਵਂ ਭਟਾਃ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕਾ ਵਯਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਰਖਵਾਲੇਓ! ਅਸੀਂ ਭਿਖਾਰੀ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਪਾਂਥਾ ਅਨਾਥਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਪਰਾਯਣਾਃ
ਅਸੀਂ ਯਾਤਰੀ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇऽਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਪਿੰਗਾਕਸ਼ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਨਿਡਰ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਥ ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਟਃ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕੇਰਿਤਮ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੰਗਾਕਸ਼ ਰਖਵਾਲਾ—
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸੂਤ੍ਰੈਰਾਕृष੍ਟੋ ਭਿਲ੍ਲਃਕਾਰ੍ਪਟਿਕਪ੍ਰਿਯਃ
ਭਿਲਾ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਕਰਤਬ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਕੋਯਂਕੋਯਂ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ੇ ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ
ਇਹ ਕੌਣ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਿੰਗਾਕਸ਼ ਜੀਵਤ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਪਿਤृਵ੍ਯਕਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾਕਸ਼, ਉਸ ਦਾ ਚਚਾ—
ਕੁਲਧਰ੍ਮਂ ਵ੍ਯਪਾਸ੍ਯੈष ਵਰ੍ਤਤੇ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ 4.1.12.
ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਕ੍ਰੁਧਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਯੁਧ੍ਯਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰਾਸ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਚ ਤੇऽਖਿਲਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਇਕੱਲੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਆਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਹਿ ਧਨੁਰ੍ਵਾਣਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਨ੍ਨਹਨਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜੁੜੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਗਈ।
ਅਭਿਲਪ੍ਯਨ੍ਨਿਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਯਾ ਮਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂਤਕਾਲੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗਤਿਸ੍ਤਦਨੁਰੂਪਤਃ
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਜੋ ਚਿੱਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤੇ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਕੂਪਵਾਪੀਤਡਾਗਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾਰੋ ਨਿਰ੍ਮਲੈਰ੍ਧਨੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਫ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੂਏ, ਪੋਖਰ ਤੇ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਜਲਦਾਤਾਰਃ ਪਰਸਂਤਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਪਾਨੀਯਸ਼ਾਲਿਕਾਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਨਾਨੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਣਾਉਣ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸੇਕਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਪਥਿ ਪਾਦਪਰੋਪਕਾਃ 4.1.12.
ਜੋ ਪੀਪਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੋष੍ਪ੍ਰਹਂਤਿ ਮਾਯੂਰਪਿਚ੍ਛਾਦਿ ਰਚਿਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਸਵਂਤਿ ਸੁਗਂਧੀਨਿ ਹਿਮਵਂਤਿ ਤਪਰ੍ਤੁषੁ
ਜੋ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੁਗੰਧਤ, ਰਸਦਾਰ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਸ੍ਤਥਾ ਗੋਮਹਿषੀਪ੍ਰਦਾਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਲਯੇषੁ ਯੇ ਦਦ੍ਯੁਰ੍ਬਹੁਧਾਰਾਗਲਂਤਿਕਾਃ
ਜੋ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਭਯਾਰ੍ਤੋਦ੍ਯਤ ਪਾਣਯਃ
ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਡਰ ਵਿਚ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਾਸ਼ਯਂਤਿ ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਵृਤੈਃ ਕਂਠਪਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲ ਵਿਚ ਰੱਸੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨੌਕਾਦ੍ਯੁਪਾਯੈਰ੍ਨ ਦ੍ਯਾਦੌ ਪਾਂਥਾਨ੍ਯੇ ਤਾਰਯਂਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਘਟ੍ਟਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਤਟਿਨ੍ਯਾਦੇਰ੍ਬਂਧਯਂਤਿ ਸ਼ਿਲਾਦਿਭਿਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਪਥਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੜਕਾਂ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਰ੍ਪਯਂਤਿ ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤृषਿਤਾਞ੍ਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ਜਲੈਃ 4.1.12.
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਪਿਆਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਾਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਯਮੇਕਤਮਃ ਪਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।