ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ੋਣਸ਼ੈਲਂ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰਜਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀ ਜਜਾਪੈषਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਦੈਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਨੁਦਿਨਮਰੁਣਾਚਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਾ ਪ੍ਰਣਤਵਤੀ ਵਿਹਿਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਯੈਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕਰਦੀ।
ਅਵਜ੍ਞਾਤਸੁਰਾਰਾਤਿਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਪੁਰਂਦਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਜਯੀ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰਭਯਾਵਹਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਮਪਿ ਸ਼ਾਪਾਨਾਮਪ੍ਯਗੋਚਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਇਤਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਦੂषਕੋ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗੋਪਘਾਤਕਃ
ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਨੌਕਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਤਾਪਸੀਵੇषਧਾਰਿਣੀ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਅਰਾਰੁ ਭੀषਣੇ ਭੀਰੋ ਨਿਵਸਸ੍ਯਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵਨੇ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਓ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾਦ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਯੌਵਨੇ ਭੋਗਨਿਃਸ੍ਪृਹਮ੍
'ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਮਨ ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਇਤਨਾ ਬੇਪਰਵਾਹ ਕਿਉਂ ਹੈ?'
ਹਂਸਤੂਲਮਯੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਯਵਿਤਾਨਿਕਾਮ੍
'ਹੰਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੇਜ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਛੱਤ—'
ਤਪੋਜਡੋ ਮृਡੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯੋਜ੍ਝਿਤਃ 1.3.2.19.
'ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਪ ਦੇ ਸੁੱਕੇਪਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਓ ਮੀਠੀ।'
ਕਿਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹੀਸ਼ਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਨਿਹ੍ਨਵੇਨ ਨਨ੍ਵੇष ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
'ਇਸ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਸਰਵਰਤ, ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਤ੍ਯਂਤਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਮਸਮਂਜਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ—
ਸਾ ਚਾਤਿਰੋषੇਣ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਦੈਤ੍ਯਰੂਪਿਕਾ
ਉਹ, ਦੈਤਿ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਚਨ ਕਰ ਬੈਠੀ।
ਸੋऽਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰੁषਾਤੀਵਾਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ—
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਰਦੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਂਤਤਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ—
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤੈਰ੍ਵਾਦ੍ਯਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਨਭਃ ਸ੍ਫੁਟਦਿਵਾਭਵਤ੍
ਨਗਾੜਿਆਂ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਕਰਾਲੋ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚष੍ਣੁਰ੍ਵਿਕਰਾਲਕਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਦਬਾਉਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਹਰ ਵੱਲ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਮਹਾਹਨੁਰ੍ਮਹਾਮੌਲਿਰੁਗ੍ਰਾਸ੍ਯੋ ਵਿਕਟੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ, ਵੱਡਾ ਮੋੜ, ਉੱਗਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕੋਲਾਹਲਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਨਿਯਮਵਿਘ੍ਨਤਃ 1.3.2.19.
ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਰੁਟੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ
ਸਾਰੁਣਾਦ੍ਰਿਰਹੋਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਮਧਿਰੂਢਾ ਮृਗਾਧਿਪਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ
ਘਨਾਘਨਰਵੋਦਗ੍ਰਂ ਸਿਂਹਨਾਦਮਚੀਕਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ
ਸ੍ਵਾਂਗੇਭ੍ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਂ ਮਾਤਰੋऽਪ੍ਯਸृਜਨ੍ਰੁषਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਗੋਲ ਛੱਡਿਆ
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਰੁਣਚ੍ਛਾਯਾ ਦਂਡਿਨ੍ਯੋ ਹਂਸਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਝ ਉਥੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈਆਂ
ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਪਾਣਯਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰਪਰਾਃ ਸੇਨਾਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਿਖਿਵਾਹਨੈਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੀਆਂ
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਃ ਪਰਾਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਧਿਰੁਹ੍ਯਾਧਿਕਕ੍ਰੁਧਾ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ