ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਲੋਕਂ ਲੋਚਨਸ਼ਰ੍ਮਦਮ੍ 4.1.8.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਲੋਕ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਗਾਯਨਾਦ੍ਯੇਤੇ ਚਾਰਣਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਠਕਾਃ
ਇਹ ਚਾਰਣ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਗੀਤਜ੍ਞਾ ਅਤਿਗੀਤੇਨ ਤੋषਯਂਤਿ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਲਬ੍ਧਾਨਿ ਸੁਵਾਸਾਂਸਿ ਧਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਾਂਧਰ੍ਵੋ ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਹੈ।
ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਗੀਤ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਦੇਵਾਨਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭੌ
ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਗੀਤਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗੀਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਧਰਿਹਰਾਂਤਿਕੇ
ਜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੀਤ ਮਹਾਂਮਾਨ ਹਰਿ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਾਇਆ ਜਾਵੇ,
ਗੀਤਜ੍ਞੋ ਯਦਿ ਗੀਤੇਨ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੇ ਗੀਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਨੁੱਖ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ,
ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਸ੍ਮृਤਿਰੇषਾ ਪ੍ਰਗੀਯਤੇ 4.1.8.
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਯਾਦ ਸਦਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਮਨਮੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਅਸੌ ਵੈਦ੍ਯਾਧਰੋ ਲੋਕੋ ਨਾਨਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵੈਧਿਆਧਰ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਔषਧਾਨ੍ਯਪਿ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਤਤ੍ਪੀਡਾਸ਼ਮਨਾਨਿ ਹਿ
ਉਹ ਦਵਾਈਆਂ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਤਾਂਬੂਲ ਭੋਜਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਪੜੇ, ਪਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਲਾषਧਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਂਤੀष੍ਟਦੇਵਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਪਸੰਦ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦਿਤ੍ਥਂ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਯਮਿਨੀਪਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਤਨੇ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮਿਨੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—
ਸੋਮ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਸੋਮਯ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ,
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਕੁਲੋਚਿਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਮ੍
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੁਲ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ।
ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਃ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੋषਿਤਾਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਮੁਕ੍ਤਿਪੁਰ੍ਯਦ੍ਭਿਰਾਸ਼ੁਗਂਤृਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ 4.1.8.
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲੇਵਰਂ ਪੂਤਿਗਂਧਿ ਸਦੈਵਾਸ਼ੁਚਿਭਾਜਨਮ੍
ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦੇ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਹੈ।
ਅਤਏਵਾਹਿ ਪਾਂਡਿਤ੍ਯਮਾਦ੍ਰਿਂਯਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਵਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਪਂਚਪਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਜੀਵ ਪੰਜ ਪਲਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਿਰਾਪਾਯਃ ਸਦਾ ਕਾਯੋ ਨ ਧਨਂ ਨਿਧਨੇऽਵਤਿ
ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਧਨ ਵੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਰਂ ਚਾਯੁਰ੍ਲੋਕਃ ਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ
ਜੀਵਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਣੋ ਵਿਪਾਕੋऽਯਂ ਤਵ ਵਂਦ੍ਯੌ ਮਮਾਪ੍ਯਹੋ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ—ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵਡਿਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ!
ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਦੀਯਤਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂ?
ਅਦ੍ਯ ਧਨ੍ਯਤਰੋਸ੍ਮੀਹ ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਭਗਵਦ੍ਗਣੌ
ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਯਮਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਮ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।