ਨ ਗੌਰੀ ਨ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੇਪਿ ਪਰਿਲੇਖਿਤੇ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਗੌਰੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇ’en ਤਕ ਕਿ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨ੍ਯਂਬਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਰਮ ਕਪੜੇ।
ਨ ਤਿਲਾਸ਼੍ਚ ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਘੀ ਲਗੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪਾਵਮਾਨੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਂਡਲਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ, ਨਾਂ ਪਾਵਮਾਨੀ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਕਰੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਸੇਵਾ ਨ ਕृਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਕਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀਮ੍
ਮੈਂ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਰਖਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਅਰਕ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰਵੀਂ ਮਨਾਈ।
ਸ਼ਯਨੀਯਂ ਨ ਚੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਮृਦੁਲਾ ਚ ਪ੍ਰਤੂਲਿਕਾ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੇਜ ਛੱਡੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਰਮ ਤਕੀਆ।
ਅਜਾਸ਼੍ਵਮਹਿषੀ ਮੇषੀ ਦਾਸੀ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਤਿਲਾਃ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਾਦਾ ਬੱਕਰੀ, ਘੋੜਾ, ਮਹਿਸ, ਭੇੜ, ਦਾਸੀ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨਾ, ਜਾਂ ਤਿਲ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਂਗਂ ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਪਾਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 4.1.7.
ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭੂਤਬਲਿਂ ਤਥਾऽਤਿਥਿ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ, ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ, ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨ ਯਮਂ ਯਮਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਯਾਮੀਰਪਿ ਯਾਤਨਾਃ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਯਮ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਵਾਸ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ।
ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਂ ਚ ਨੋਦਤ੍ਤਂ ਕੋਕਂਡੂਤਿਰ੍ਨ ਵੈ ਕृਤਾ
ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੈਰਰ੍ਥੈਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਃ
ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਧਨ ਨਾਲ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਕੀਤਾ।
ਨ ਵੇਦਾ ਨ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰ੍ਧੋ ਦਾਰਾ ਨ ਨੋ ਸੁਤਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾਂ ਤਾਂ ਵੇਦ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੱਧੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਂਧਾਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
‘ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ’ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਹੋ ਯਾਵਨ੍ਨੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਕ੍ਲਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਆਈ,
ਦਿਨਾਨਿ ਪਂਚਪਾਣ੍ਯੇਵਮਤਿਵਾਹ੍ਯ ਗृਹੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੰਜ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਯ ਚ 4.1.7.
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣਿਕਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਂਥਾਨਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਯਂਤਮਪਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਭੁਵਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਲੋਲਮਾਯੁਸ਼੍ਚਲਂ ਮਨਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਈ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਚਲਚਲ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਹੈ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰਯੂਮਵਗਾਹ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਰਿਭੋਜ੍ਯ ਚ
ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤਾऽਸਿਤੇ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭੇ
ਜਿੱਥੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਦਮਯਂਤੀਂ ਕਲਿਂ ਕਾਲਂ ਕਲਿਂਦਤਨਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਦਮਯੰਤਿ, ਕਲੀ, ਕਾਲ ਤੇ ਕਲਿੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਉਥੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਯਾਗੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਗਮਿਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਯਾਗਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛੂਲਟਂਕੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ 4.1.7.
ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਵਟੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਮੂਲਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਅਟੱਲ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਟਰੂਪਧृਕ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਵਟ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣੋ।