ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਾਃ ਸੁਚ੍ਛਾਯਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਲ੍ਲਵਾਃ
ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਛਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਦੁਕੂਲੈਃ ਸ੍ਵਾਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਚੋਲੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਭੂषਣੈਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਪੜੇ, ਸੁਹਣੇ ਲੜੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹਰ ਅੰਗ ਲਈ ਗਹਣੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਨੋਰ੍ਵਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਮਲੋਕਨਿਵਾਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਲਂਕृਤਾ ਸਵਤ੍ਸਾ ਗੌਃ ਪਾਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ ਗਾਂ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ऋਣਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ ਮਾਤੁਃ ਕਾਰਿਤੋ ਨ ਜਲਾਸ਼ਯਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਲ-ਸੰਭਾਲ ਬਣਾਈ ਨਹੀਂ।
ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਕੁਂਡਿਕਾਸ਼੍ਚ ਨਾਧ੍ਵਗਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕੂਂਡੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਚ ਕਨ੍ਯਾਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਵਸੁ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਯਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਵਾਜਪੇਯਾਵਭृਥੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਲੋਭਵਸ਼ਾਦਹਮ੍ 4.1.7.
ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਲਯਂ ਸ਼ੁਭਮ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਨੈਵ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਕੋਈ ਧਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਗੌਰੀ ਨ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੇਪਿ ਪਰਿਲੇਖਿਤੇ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਗੌਰੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇ’en ਤਕ ਕਿ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨ੍ਯਂਬਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਰਮ ਕਪੜੇ।
ਨ ਤਿਲਾਸ਼੍ਚ ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਘੀ ਲਗੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪਾਵਮਾਨੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਂਡਲਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ, ਨਾਂ ਪਾਵਮਾਨੀ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਕਰੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਸੇਵਾ ਨ ਕृਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਕਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀਮ੍
ਮੈਂ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਰਖਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਅਰਕ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰਵੀਂ ਮਨਾਈ।
ਸ਼ਯਨੀਯਂ ਨ ਚੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਮृਦੁਲਾ ਚ ਪ੍ਰਤੂਲਿਕਾ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸੇਜ ਛੱਡੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਰਮ ਤਕੀਆ।
ਅਜਾਸ਼੍ਵਮਹਿषੀ ਮੇषੀ ਦਾਸੀ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਤਿਲਾਃ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਾਦਾ ਬੱਕਰੀ, ਘੋੜਾ, ਮਹਿਸ, ਭੇੜ, ਦਾਸੀ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨਾ, ਜਾਂ ਤਿਲ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਂਗਂ ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਪਾਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 4.1.7.
ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭੂਤਬਲਿਂ ਤਥਾऽਤਿਥਿ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ, ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ, ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨ ਯਮਂ ਯਮਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਯਾਮੀਰਪਿ ਯਾਤਨਾਃ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਯਮ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਵਾਸ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ।
ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਂ ਚ ਨੋਦਤ੍ਤਂ ਕੋਕਂਡੂਤਿਰ੍ਨ ਵੈ ਕृਤਾ
ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੈਰਰ੍ਥੈਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਃ
ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਧਨ ਨਾਲ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਕੀਤਾ।
ਨ ਵੇਦਾ ਨ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰ੍ਧੋ ਦਾਰਾ ਨ ਨੋ ਸੁਤਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾਂ ਤਾਂ ਵੇਦ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੱਧੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਂਧਾਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
‘ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ’ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਹੋ ਯਾਵਨ੍ਨੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਕ੍ਲਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਆਈ,
ਦਿਨਾਨਿ ਪਂਚਪਾਣ੍ਯੇਵਮਤਿਵਾਹ੍ਯ ਗृਹੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੰਜ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਯ ਚ 4.1.7.
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣਿਕਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਂਥਾਨਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਯਂਤਮਪਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।