ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸੇਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਹੋਪੁਰੁषੇ ਗਜੇऽਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣੇ ਤृਣੇ ਸਰਸਿ ਦੇਵਕੁਲੇ ਗृਹੇऽਨ੍ਨੇ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਲ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਪੁਰਖ, ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਔਰਤ, ਘਾਹ, ਝੀਲ, ਮੰਦਰ, ਘਰ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ—
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਪृष੍ਟਮੇਵ ਸਕਲਂ ਸ਼ੁਚਿਤਾਂ ਲਭੇਤ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਮੇਵ ਸਕਲਂ ਤ੍ਵਸ਼ੁਚੀਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਕਮਲਾਂ ਕਮਲਾਲਯਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂ ਰਮਾਂ ਨਲਿਨਯੁਗ੍ਮਕਰਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚ। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਾਮਮृਤਕੁਂਭਕਰਾਮਿਰਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾਮਿਤਿ ਸਦਾਜਪਤਾਂ ਕ੍ਵ ਦੁਃਖਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਕਮਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਵਾਸ, ਪਦਮਾ, ਰਮਾ, ਦੋ ਕਮਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੜਾ ਫੜਨ ਵਾਲੀ, ਇਰਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ—ਜਿੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਰੁਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਠੋ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।'
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਨਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਹਂ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ਧृਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ 4.1.5.
ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤ੍ਵਦਂਗਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰੇਭਿਃ ਸੁਪਵਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵ੍ਰਤੈਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪੁਨਰਾਹ ਮੁਨੇ ਜਾਨੇ ਤਵ ਹृਤ੍ਤਾਪਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।'
ਯਦਾ ਸ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਮਂਦਰਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ,
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਗਣਾਨ੍
ਉਹ ਘਟਨਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਤੇ ਚ ਕਾਸ਼ੀਗੁਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਯੋਗ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਯਦਿ
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਵਰ ਲੈਣ ਯੋਗ ਹਾਂ,
ਯੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਕृਤਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ,
ਮਾਸ੍ਤੁ ਚੇष੍ਟਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਮਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪਤ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ 4.1.5.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ।
ਇਤਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਸੋਥ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਯਾਂ ਵੈ ਹृਦਿ ਨਿਧਾਯੇਹ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਭਾਕ੍
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—'
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਨਂਦ ਸੁਧਾਧਾਰਾਧੁਨੀਂ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ,
ਵਹ੍ਨਿਕੁਂਡਸਮੁਦ੍ਭੂਤ ਸੂਤਨਿਰ੍ਮਲਮਾਨਸ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ,
ਪਰੋਪਕਰਣਂ ਯੇषਾਂ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਹृਦਯੇ ਸਤਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਨ ਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਹੁਦਾਨੈਰ੍ਨ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ.
ਪਰੋਪਕृਤ੍ਯਾ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦਾਨਾਦਿਸਂਭਵਃ
ਅਸਲ ਧਰਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਹੈ.
ਪਰਿਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਵਾਗ੍ਜਾਲਂ ਨਿਰ੍ਣੀਤਮਿਦਮੇਵ ਹਿ
ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਖ ਕੇ, ਇਹੀ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ.
ਉਪਕਰ੍ਤੁਰਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਜਾਤਮੇਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹੀ ਉਦਾਹਰਣ ਉਪਕਾਰਕ ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.
ਕਰਿਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਚਪਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਆਗੇ ਵਾਂਗ ਛਣਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ.
ਯਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਮਮਾਤ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰੋ ਨੋ ਮਾਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ 4.1.6.
ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
ਗਚ੍ਛਨ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾਸੋਥ ਦੂਰਾਚ੍ਛ੍ਰੀਸ਼ੈਲਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ.
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ.
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦਿਦਂਤਦ੍ਯਦ੍ਵਿਲੋਕਨਾਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦਾ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਚੋਟੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ—